Toen D’66 in 1966 werd opgericht, was het de partij van vernieuwing. Burgers kregen inspraak, onderwijs bood kansen, zorg was een recht en sociale zekerheid was voor iedereen. Vrijheid en solidariteit gingen hand in hand. D’66 stond voor een open samenleving, het antwoord op de oude, vergrijsde politiek. Vandaag de dag is D’66 veranderd. De partij is nu een technocratische machine, die cijfers manipuleert en alles meet in termen van efficiëntie. Een powerpoint presentatie waar niemand naar kijkt. Zorg. Alleen beschikbaar voor degenen die het kunnen betalen. Sociale zekerheid. Die krimpt steeds verder, want de nadruk ligt op je eigen verantwoordelijkheid. Iedereen moet nu vooral ondernemer zijn van zijn eigen leven. De VVD kan hier nog wat van leren. En als het gaat om de selectie van kaderleden, is het simpel: zonder universitair diploma kom je er niet. Slimme ideeën zonder papiertje? Vergeet het. D’66 heeft geen ruimte meer voor idealisten, alleen voor technocraten die de ku...

  Verwelkom de dag- en nachtopvang. Voor daklozen. Voor asielzoekers. Voor arbeidsmigranten. Punt. Gewoon realistisch. Mensen slapen nu al buiten: onder bruggen, in portieken, in tentjes aan de rand van de stad. Asielzoekers wachten maanden in overvolle hallen. Ze zijn er al. Zonder opvang verdwijnen ze niet. We doen alsof opvang problemen aantrekken, alsof armoede een routeplanner heeft en denkt: “Daar is een bed, kom op.” Armoede komt niet op bezoek. Oorlogsvluchtelingen kiezen geen gezellige buurt. Ze zoeken veiligheid. Simpel. Geen opvang betekent meer zwerven, meer overlast, minder controle en minder hulp. Dat is geen oplossing. Wegkijken! Ja, er kunnen incidenten zijn. Die zijn er altijd, ook zonder opvang of azc. Onrust ontstaat niet pas zodra een bordje “opvang” hangt. Het verschil? Met opvang gelden regels. Met opvang is er begeleiding, toezicht en structuur. Een sterke stad zorgt voor haar kwetsbaarsten. Dat is geen hobby voor idealisten. Dat is fatsoen. Vandaag is...

  Kabinet Jetten, D66, VVD en CDA pompen miljarden in defensie. Ondertussen worden zorg en sociale zekerheid hard uitgekleed. En de rekening? Die ligt op het bordje van hardwerkende Nederlanders, zieken en ouderen. Het kabinet zegt: “Het gaat om veiligheid.” Maar wie wordt daar echt veiliger van… Niet de verpleegkundige die nachtdiensten draait. Niet de leraar voor de klas. Niet de technicus die het land draaiende houdt. Niet de stratenmaker. Niet de AOW’er. Niet de chronisch zieke. Defensie beschermt vooral bezit: vastgoed, vermogen, kapitaal. Wie veel bezit, heeft veel te verliezen. De rekening… Niet bij de miljonairs met villa’s, aandelen en volle rekeningen. Die rekening schuift door naar mensen die elke maand moeten puzzelen om rond te komen. Mensen die hun tijd, hun gezondheid en soms hun leven inzetten om anderen te beschermen. De politieke koers ligt vast. Tot 2035 gaat er bijna 40 miljard extra naar defensie. Tegelijkertijd verdwijnen er 16 miljard uit zorg en so...

Ik reis naar Arnhem. De trein snijdt over de rails. De tijd trekt als een koude mist door me heen. Dertig jaar geleden maakte ik dezelfde rit. Nu is alles harder. Scherper. Onverbiddelijker. Het licht in de coupé is fel en meedogenloos. De schermen tonen exacte, kille informatie. Vertrektijden. Spoornummers. Aansluitingen. Alles klopt. Niets raakt. Waar ooit beleving zat, heerst nu organisatie. Dan slaat het verlangen toe. Zwaar. Pijnlijk. Het drukt me neer en laat niet los. Ik zie de oude treinen weer voor me: vier zitjes als kleine compartimenten, tegenover en naast elkaar. Groene kunstlederen banken, hard, met hoge leuningen waarin je je hoofd kon laten rusten. Arnhem nadert. Het station rijst op als een ijzige kathedraal van glas en staal. Op het perron hangt een grauwe stilte. De lucht weegt zwaar. Zwarte wachtruimtes staren me aan als lege ogen. Voor me opent zich het trappengat, een donkere mond die reizigers inslikt. Ik blijf staan. Even. Mijn gedachten gaan terug naar de...

In het kabinet-Jetten zit de VVD dicht bij de macht, maar neemt zij weinig verantwoordelijkheid. Andere partijen doen het moeilijke werk; de VVD profiteert. Rob Jetten staat duidelijk op de voorgrond, terwijl de VVD vooral op de achtergrond blijft. Bij onderwerpen als asiel, migratie en de ‘hardwerkende Nederlander’ spreekt de VVD stevige taal. De partij presenteert zich als daadkrachtig en duidelijk. Maar zodra er moeilijke keuzes nodig zijn, trekt zij zich terug. Dan legt de VVD de verantwoordelijkheid bij D66 en het CDA. Als het beleid succesvol is, claimt zij wel het resultaat. Vanuit deze veilige positie vertelt de VVD haar eigen verhaal. Onderhandelingen worden voorgesteld als grote overwinningen. De boodschap is steeds hetzelfde: de hypotheekrenteaftrek blijft, het asielbeleid wordt strenger en de overheid moet zuiniger werken. Er wordt zestien miljard euro bezuinigd op zorg en sociale zaken. Volgens de VVD versterkt dat de economie en blijft de staatsschuld onder de twee proce...

  Het kabinet-Jetten zegt dat het zal regeren, zal overleggen, zal handelen. In werkelijkheid blijft men bij de koffie. Koffie als beleid, suiker als verdienmodel. Terwijl de zilveren lepeltjes draaien, glijden de problemen uit de hand. De woningnood zal groeien. Jongeren zullen zoeken, starters afhaken. Het kabinet vergadert, kondigt plannen aan, bestelt een nieuwe kan koffie. Woningen. Later. Suikerbelasting… Die stijgt onmiddellijk. Dat lukt wél. De stikstofcrisis wordt geparkeerd. Boeren zullen wachten, de natuur zal achteruitgaan. Grafieken wisselen, deadlines rekken zich op. Actie… Niet vandaag. De zorg zal kraken. Verpleegkundigen vallen uit, patiënten wachten langer. Het kabinet snijdt in budgetten, noemt het hervormen en neemt nog een slok koffie. Suiker erbij, natuurlijk. Dan zullen de theedrinkers opstaan. Ze protesteren, niet tegen koffie, maar tegen het wegdrukken van hun theestem. Ze spreken helder, luid en logisch. Het kabinet hoort alleen het rinkelen van lepel...

  Voor John Tabé was de persconferentie van D66, VVD en CDA geen uitleg van een regeringsakkoord. Het was een ontmaskering. Geen visie. Geen richting. Wel loyaliteit. Loyaliteit aan bezit. Aan vermogen. Aan wie al heeft. Achter keurige woorden en geruststellende glimlachen zat één boodschap: de rijken worden beschermd. Punt. De rest betaalt. Hardwerkende Nederlanders. Gepensioneerden. Chronisch zieken. Bij hen is nog altijd “ruimte” om te snijden. Tien miljard minder in de zorg. Tien miljard! Voor wie ziek is. Voor ouderen. Voor chronisch zieken. Minder handen. Langere wachttijden. Hogere drempels. Geen uitzondering. Geen spaarpost. Een keiharde, onverbiddelijke keuze. Het patroon is genadeloos. Wie rijk is, wordt ontzien. Wie afhankelijk is van zorg of sociale zekerheid, wordt afgestraft. Dit akkoord is geen compromis. Het is een bewuste strategie. Altijd dezelfde richting: rijkdom boven mensen. D66 speelt de progressieve motor. Onderwijs krijgt geld. Het milieu wordt versterkt...