De campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen van woensdag 25 november 2026 is allang begonnen. Niet officieel, maar in de praktijk draait de VVD al weken op volle kracht. Wie televisie kijkt of een krant openslaat, ziet overal VVD-prominenten met precies dezelfde boodschap: de VVD wil regeren, hervormen en verantwoordelijkheid nemen, maar midden en linkse partijen zouden alles blokkeren. Zij zouden dwarsliggen, weigeren en problemen veroorzaken. De VVD bestuurt dit land al zeventien jaar. De partij zat aan het stuur bij de woningcrisis, de afbraak van publieke voorzieningen en de chaos in de asielopvang. De VVD leverde premiers, ministers van Financiën, ministers van Justitie en verantwoordelijke bewindspersonen op asielbeleid. Niemand anders bepaalde zo lang en zo nadrukkelijk de koers van Nederland. Toch weigert de VVD verantwoordelijkheid te nemen voor de puinhoop die onder haar leiding ontstond. Altijd is er een nieuwe schuldige: Brussel, rechters, activisten, b...

  Bij elke energiecrisis zie ik in Nederland hetzelfde patroon terugkomen: schrik, geklaag, geld erbij en daarna weer terug naar precies hetzelfde beleid dat de problemen in stand houdt. Zodra gas, olie en boodschappen duurder worden, en straks ook water, schiet dezelfde kramp in de kuiten: belastingen omlaag, huishoudens compenseren. Snel, zichtbaar, politiek handig. Niet omdat het de oorzaak oplost, maar omdat het goed klinkt bij de rechtse achterban. Wat blijft hangen, is hardnekkigheid. Alsof Nederland nog steeds draait op het oude idee: alles wat we kunnen winnen, halen we eruit. Terwijl de wereld allang veranderd is. En zodra het over de toekomst gaat, komt steeds weer hetzelfde antwoord: kernenergie. Vooral bij rechtse partijen is het een vast verkiezingsverhaal geworden. Groot, krachtig en stellig: "Dit lossen we op met kerncentrales." Maar na de verkiezingen verdwijnt die urgentie telkens weer. Wat overblijft: plannen op papier en uit stellen… Het rec...

Asielzoekers. Volgens Wilders en zijn volgers zijn het 'gelukszoekers'.  Ontwikkelingslanden. 'Profiteurs'. Zuid-Europeanen. Volgens Wilders 'luie dieven' die van Nederlands belastinggeld leven. Wilders trapt er dagelijks op: hard, venijnig en met schuim op de lippen. Maar dan is er Viktor Orbán. Wilders boezemvriendje. Zijn voorbeeld. Zijn stoere staatsman. Wat blijkt... Orbán steelt. Rechtstreeks uit de Europese pot. Miljarden Nederlands belastinggeld verdwijnen in Hongarije naar vriendjes, corrupte bouwcontracten en de zakken van Orbáns familie. Neem Orbáns buitenverblijf. Riant landgoed, compleet met privédierentuin en eigen vliegveldje, betaald met Nederlands belastinggeld. En daar is Wilders vaak geweest, heerlijk gezwommen in Orbáns zwembad, lekker vervoerd met Orbáns privévliegtuigen. Geen woord van kritiek. Integendeel: Wilders noemt Orbán 'een sieraad voor Europa'. De Europese Unie waarschuwt al jaren: de rechtsstaat is onder het nulpunt g...

  De liberale burger gelooft heilig in zijn eigen vrijheid. Zelfstandig, autonoom: niemand die hem iets voorschrijft. Vrijheid is zijn vlag, zelfstandigheid zijn wapen. Hij verbruikt energie, voedsel en water alsof de voorraad nooit opraakt. Hij rijdt overal naartoe alsof mobiliteit geen prijs heeft. Hij leeft royaal, tot de rekening komt. Dan is Den Haag ineens aan zet. Energie te duur.. Compensatie. Benzine omhoog.. Ingrijpen. Hitte.. Vraag om bescherming. De vrije liberaal verandert in een socialistisch schoppende liberaal: hij eist vergoedingen, klaagt luidruchtig en claimt bescherming, terwijl hij anders alle staatsbemoeienis verafschuwt. We willen een overheid die de brand blust, maar zwijgt over wie de lucifer vasthoudt: vrijheid zonder gevolgen, rechten zonder plichten. De Nederlandse liberale burger schuift zijn verantwoordelijkheid gemakkelijk af. Hij leeft alsof er geen morgen is, totdat de gevolgen hem raken. Dan wordt hij opeens een schreeuwende socia...

De overheid geeft een advies: eet minder vlees en kies vaker voor bonen, linzen en noten. Geen wet, geen verbod, geen controle aan de deur. Alleen informatie. Toch barst het meteen los. Rechtse rakkers schieten in de hoogste boom. Betutteling. Bemoeizucht. "Ik bepaal zelf wat ik eet en drink." En ook: "We moeten helemaal niks." Rakkers, dat klopt. Niemand moet iets. Dat is precies het punt. Het is een advies, geen dwang. Niemand pakt uw gehaktbal af. Niemand schrijft u voor wat er vanavond op tafel staat. U kiest zelf. U blijft vrij. Eet smakelijk. Maar terwijl jullie druk zijn met overheidsadvies, gebeurt er iets anders. Iets wat niet zichtbaar is, maar w e l direct op uw bord ligt. De rechtse vrije markt, vaak geprezen als ultieme vrijheid, schuift stiekem en stilletjes met uw eten. Fabrikanten stoppen minder vlees in producten en vullen aan met bonen, kikkererwten en groenten, zonder uitleg, zonder waarschuwing. En ja rakkers , uw gehaktbal schu...

  Europa laat zich volgens John Tabé al jaren opjagen door hetzelfde versleten verhaal: Rusland staat klaar om de NAVO-landen binnen te vallen. Zodra het debat even inzakt, duikt het spookbeeld weer op. Niet omdat het klopt, maar omdat het werkt. Angst houdt iedereen gespannen, angst trekt geld los en angst duwt beleid door dat anders nooit zou worden geaccepteerd. Voor Tabé is dit het decor. Een Russische aanval op NAVO-landen? Onrealistisch. Niet omdat Rusland mild is, maar omdat de wereld het nooit zou toestaan. China, Azië, Zuid-Amerika, Canada, Australië: zij hebben Europa nodig als stabiele markt. Een oorl og op Europees NAVO-grondgebied? Hun eigen economieën zouden instorten. Dat weet Rusland. Dat weten zij. En Europa? Europa weet het óók, maar fluistert het weg. Angst betaalt, politiek verdienmodel. Tabé ziet hoe de machine draait. De wapenindustrie pompt, orders vliegen binnen. Europese landen kopen alsof morgen te laat is. Hoe groter de dreiging, hoe sneller de handtek...

  De linkse klager is geen slachtoffer, maar handelswaar, verdienmodel, winstproduct. John Tabé ziet geen pech, geen noodlot. Hij ziet keuzes: stemhokjes, jarenlange verering van de markt als heilige machine, minder overheid, meer vrijheid, en vooral: meer winst. Altijd meer. En kijk eens. Prijzen schieten omhoog. Zekerheden verdampen. De rekening… Die landt keurig bij de burger. Die vervolgens klaagt. Hard. Overal. Klagen, klagen. Voorspelbaar. Want winstmaximalisatie is geen ideaal, het is een machine: koud, meedogenloos. Alles wat geld kost, wordt uitgeknepen: arbeid, natuur en gezondheid. De schade… Die schuift door, naar later, naar een ander. En zodra iemand op de rem wil trappen: paniek. "Betutteling!" "Bemoeizucht!" De overheid moet weg, tot het misgaat. Dan moet ze terug. Snel, gratis, zonder vragen. Ondertussen: recordwinsten, duurdere bo...

Rijke wijken stemmen, arme wijken zwijgen. Ook in Doetinchem herhaalt dit patroon zich bij elke verkiezing. Pas wanneer er iets speelt, een opvanglocatie, tijdelijke asielwoningen, een daklozen- en drugsproject, barst de verontwaardiging los. Facebook vult zich met reacties als: “Ze luisteren nooit naar ons” en “Altijd bij ons in de buurt. Wij zijn het afvoerputje van de gemeente.” Lokale partijen spelen daarop in met harde leuzen: “Geen asielzoekers hier” en “Wij voeren de spreidingswet niet uit.” Dat klinkt krachtig, maar zodra er besluiten moeten worden genomen, schuiven ze de verantwoordelijkheid door: “De overheid werkt niet mee. Landelijke partijen blokkeren.” Wie vooraf weigert zich aan regels en wetten te houden, kan achteraf niet verbaasd zijn als het mislukt. Lokale partijen weten dat zij hun beloften aan kiezers niet kunnen waarmaken. Toch is elke stem voor hen waardevol, want een raadszetel levert geld op. Het patroon is voorspelbaar: roepen wat kiezers willen horen, moeil...

  In mijn straat wonen twee mannen die zich in mijn hoofd hebben genesteld: meneer Tibes en meneer Peer. Ze wonen nog geen honderd meter van elkaar, maar leven in een andere werkelijkheid. Meneer Tibes, Piet, is een man van principes. Zegt hij zelf. Hard ook. Alsof zijn stem de waarheid moet afdwingen. Geen windmolens. Geen zonnepanelen. Geen zonneparken. “Gewoon benzine. Gewoon gas. Gewoon normaal doen.” De overheid. Die moet wegblijven. Geen regels, geen bemoeienis. De markt regelt het wel. Punt. Klinkt stoer. Tot de rekening binnenkomt. Ik zie hem bij de pomp. Hand aan de slang, blik op het scherm. De cijfers lopen op. Zijn kaak klemt. “Dit kan toch niet.” Niet als vraag, maar als aanklacht. Thuis hetzelfde toneel. De energierekening is een schande. Minder stoken. Absoluut niet. Aanpassen is voor anderen. En dan, bijna geruisloos, draait hij. Waar is de overheid.. Waarom grijpt de politiek niet in.. Gisteren wilde hij geen regels. Vandaag wil hij redding. Gisteren w...

  Ik kijk naar het nieuws alsof ik naar een sprint kijk. Eén partij schiet weg, de rest staat nog stil. Het kabinet‑Jetten is net begonnen, maar de VVD doet alsof de verkiezingen al bezig zijn. Het regeerakkoord is decor. De coalitie ruis. De camera het doel. En in mijn ogen: het VVD‑belang gaat altijd vóór het landsbelang. Kost wat kost. Heinen van Financiën gaf het startschot. Hij trok eigenhandig de stekker uit box 3. Geen overleg. Geen waarschuwing. Wél een aangenomen motie die hij negeerde. Dit was geen beleid. Dit was scoren. Hard ingrijpen, chaos accepteren, maar wel meteen in beeld. Van Weel volgde. Hij riep dat 1700 agenten “dossiers” hadden ingezien. Later bleek het om een algemeen systeem te gaan dat elke agent gebruikt. Een fout, natuurlijk. Maar wel een fout die precies genoeg herrie veroorzaakte. Roep iets, laat het knallen, loop door. Het voelt als een vaste tactiek. En dan Yeşilgöz. Ze weigert extra geld naar Oekraïne te sturen, ondanks een aangenomen motie. Ze ...

  Langs de snelweg lijken ze onverslaanbaar. Borden roepen succes: “Afspraak is afspraak. De VVD levert.” Op sociale media pronken ze met elke overwinning. Alles oogt krachtig en georganiseerd. Je vergeet bijna dat er ook andere partijen in het kabinet zitten. Tijdens de regeringsverklaring wordt dit opnieuw duidelijk. VVD-minister van Financiën Henk Heinen kondigt een wijziging in box 3 aan. Opmerkelijk, want de belastingen vallen onder D66-staatssecretaris Eelco Eerenberg. Er lijkt geen sprake van breed overleg binnen het kabinet. D66’ers, zoals Eerenberg, staan buitenspel. De VVD neemt het podium en laat iedereen geloven dat zij de koers bepaalt. Het spel van de VVD draait om één ding: imago. Zichtbaarheid is belangrijker dan inhoud. Luid en opvallend. Sterk lijken weegt zwaarder dan daadwerkelijk sterk leveren. Groot in de media, klein in de uitvoering. Beloften zijn strategisch, de werkelijkheid blijft beperkt. Het belang van de partij weegt zwaarder dan samenwerking. Like...

  Toen D’66 in 1966 werd opgericht, was het de partij van vernieuwing. Burgers kregen inspraak, onderwijs bood kansen, zorg was een recht en sociale zekerheid was voor iedereen. Vrijheid en solidariteit gingen hand in hand. D’66 stond voor een open samenleving, het antwoord op de oude, vergrijsde politiek. Vandaag de dag is D’66 veranderd. De partij is nu een technocratische machine, die cijfers manipuleert en alles meet in termen van efficiëntie. Een powerpoint presentatie waar niemand naar kijkt. Zorg. Alleen beschikbaar voor degenen die het kunnen betalen. Sociale zekerheid. Die krimpt steeds verder, want de nadruk ligt op je eigen verantwoordelijkheid. Iedereen moet nu vooral ondernemer zijn van zijn eigen leven. De VVD kan hier nog wat van leren. En als het gaat om de selectie van kaderleden, is het simpel: zonder universitair diploma kom je er niet. Slimme ideeën zonder papiertje? Vergeet het. D’66 heeft geen ruimte meer voor idealisten, alleen voor technocraten die de ku...

  Verwelkom de dag- en nachtopvang. Voor daklozen. Voor asielzoekers. Voor arbeidsmigranten. Punt. Gewoon realistisch. Mensen slapen nu al buiten: onder bruggen, in portieken, in tentjes aan de rand van de stad. Asielzoekers wachten maanden in overvolle hallen. Ze zijn er al. Zonder opvang verdwijnen ze niet. We doen alsof opvang problemen aantrekken, alsof armoede een routeplanner heeft en denkt: “Daar is een bed, kom op.” Armoede komt niet op bezoek. Oorlogsvluchtelingen kiezen geen gezellige buurt. Ze zoeken veiligheid. Simpel. Geen opvang betekent meer zwerven, meer overlast, minder controle en minder hulp. Dat is geen oplossing. Wegkijken! Ja, er kunnen incidenten zijn. Die zijn er altijd, ook zonder opvang of azc. Onrust ontstaat niet pas zodra een bordje “opvang” hangt. Het verschil? Met opvang gelden regels. Met opvang is er begeleiding, toezicht en structuur. Een sterke stad zorgt voor haar kwetsbaarsten. Dat is geen hobby voor idealisten. Dat is fatsoen. Vandaag is...

  Kabinet Jetten, D66, VVD en CDA pompen miljarden in defensie. Ondertussen worden zorg en sociale zekerheid hard uitgekleed. En de rekening? Die ligt op het bordje van hardwerkende Nederlanders, zieken en ouderen. Het kabinet zegt: “Het gaat om veiligheid.” Maar wie wordt daar echt veiliger van… Niet de verpleegkundige die nachtdiensten draait. Niet de leraar voor de klas. Niet de technicus die het land draaiende houdt. Niet de stratenmaker. Niet de AOW’er. Niet de chronisch zieke. Defensie beschermt vooral bezit: vastgoed, vermogen, kapitaal. Wie veel bezit, heeft veel te verliezen. De rekening… Niet bij de miljonairs met villa’s, aandelen en volle rekeningen. Die rekening schuift door naar mensen die elke maand moeten puzzelen om rond te komen. Mensen die hun tijd, hun gezondheid en soms hun leven inzetten om anderen te beschermen. De politieke koers ligt vast. Tot 2035 gaat er bijna 40 miljard extra naar defensie. Tegelijkertijd verdwijnen er 16 miljard uit zorg en so...

Ik reis naar Arnhem. De trein snijdt over de rails. De tijd trekt als een koude mist door me heen. Dertig jaar geleden maakte ik dezelfde rit. Nu is alles harder. Scherper. Onverbiddelijker. Het licht in de coupé is fel en meedogenloos. De schermen tonen exacte, kille informatie. Vertrektijden. Spoornummers. Aansluitingen. Alles klopt. Niets raakt. Waar ooit beleving zat, heerst nu organisatie. Dan slaat het verlangen toe. Zwaar. Pijnlijk. Het drukt me neer en laat niet los. Ik zie de oude treinen weer voor me: vier zitjes als kleine compartimenten, tegenover en naast elkaar. Groene kunstlederen banken, hard, met hoge leuningen waarin je je hoofd kon laten rusten. Arnhem nadert. Het station rijst op als een ijzige kathedraal van glas en staal. Op het perron hangt een grauwe stilte. De lucht weegt zwaar. Zwarte wachtruimtes staren me aan als lege ogen. Voor me opent zich het trappengat, een donkere mond die reizigers inslikt. Ik blijf staan. Even. Mijn gedachten gaan terug naar de...

In het kabinet-Jetten zit de VVD dicht bij de macht, maar neemt zij weinig verantwoordelijkheid. Andere partijen doen het moeilijke werk; de VVD profiteert. Rob Jetten staat duidelijk op de voorgrond, terwijl de VVD vooral op de achtergrond blijft. Bij onderwerpen als asiel, migratie en de ‘hardwerkende Nederlander’ spreekt de VVD stevige taal. De partij presenteert zich als daadkrachtig en duidelijk. Maar zodra er moeilijke keuzes nodig zijn, trekt zij zich terug. Dan legt de VVD de verantwoordelijkheid bij D66 en het CDA. Als het beleid succesvol is, claimt zij wel het resultaat. Vanuit deze veilige positie vertelt de VVD haar eigen verhaal. Onderhandelingen worden voorgesteld als grote overwinningen. De boodschap is steeds hetzelfde: de hypotheekrenteaftrek blijft, het asielbeleid wordt strenger en de overheid moet zuiniger werken. Er wordt zestien miljard euro bezuinigd op zorg en sociale zaken. Volgens de VVD versterkt dat de economie en blijft de staatsschuld onder de twee proce...

  Het kabinet-Jetten zegt dat het zal regeren, zal overleggen, zal handelen. In werkelijkheid blijft men bij de koffie. Koffie als beleid, suiker als verdienmodel. Terwijl de zilveren lepeltjes draaien, glijden de problemen uit de hand. De woningnood zal groeien. Jongeren zullen zoeken, starters afhaken. Het kabinet vergadert, kondigt plannen aan, bestelt een nieuwe kan koffie. Woningen. Later. Suikerbelasting… Die stijgt onmiddellijk. Dat lukt wél. De stikstofcrisis wordt geparkeerd. Boeren zullen wachten, de natuur zal achteruitgaan. Grafieken wisselen, deadlines rekken zich op. Actie… Niet vandaag. De zorg zal kraken. Verpleegkundigen vallen uit, patiënten wachten langer. Het kabinet snijdt in budgetten, noemt het hervormen en neemt nog een slok koffie. Suiker erbij, natuurlijk. Dan zullen de theedrinkers opstaan. Ze protesteren, niet tegen koffie, maar tegen het wegdrukken van hun theestem. Ze spreken helder, luid en logisch. Het kabinet hoort alleen het rinkelen van lepel...

  Voor John Tabé was de persconferentie van D66, VVD en CDA geen uitleg van een regeringsakkoord. Het was een ontmaskering. Geen visie. Geen richting. Wel loyaliteit. Loyaliteit aan bezit. Aan vermogen. Aan wie al heeft. Achter keurige woorden en geruststellende glimlachen zat één boodschap: de rijken worden beschermd. Punt. De rest betaalt. Hardwerkende Nederlanders. Gepensioneerden. Chronisch zieken. Bij hen is nog altijd “ruimte” om te snijden. Tien miljard minder in de zorg. Tien miljard! Voor wie ziek is. Voor ouderen. Voor chronisch zieken. Minder handen. Langere wachttijden. Hogere drempels. Geen uitzondering. Geen spaarpost. Een keiharde, onverbiddelijke keuze. Het patroon is genadeloos. Wie rijk is, wordt ontzien. Wie afhankelijk is van zorg of sociale zekerheid, wordt afgestraft. Dit akkoord is geen compromis. Het is een bewuste strategie. Altijd dezelfde richting: rijkdom boven mensen. D66 speelt de progressieve motor. Onderwijs krijgt geld. Het milieu wordt versterkt...

Thierry Aartsen, VVD, noemt het modern bestuur . Dat vraagt durf, want wat hij heeft neergezet, lijkt vooral op een bureaucratisch pretpark met een kassa bij elke uitgang. Hij verkoopt het als vrijheid, maar eist eerst registratie en betaling. Een vuurwerkverbod? Dat durft de VVD niet. Dat zou tenminste helder zijn. In plaats daarvan kiest hij voor het bekende VVD-antwoord : ja, mits . Mits u een vereniging opricht. Mits u een vergunning aanvraagt. Mits u formulieren invult, ondertekent en inlevert. Vrijheid, maar alleen na goedkeuring in drievoud en een betalingsbewijs toevoegen s.v.p. Dat systeem levert winnaars op. Terwijl burgers zich door stapels papier worstelen, maken notarissen lange dagen. De Kamer van Koophandel tikt vrolijk mee. Adviesbureaus leveren sjablonen op maat. De burger betaalt, de vuurwerkbranche draait op volle toeren en Aartsen kan zeggen dat hij niets heeft verboden. Zodra het ingewikkeld wordt, schuift hij het probleem door. Gemeenten mogen het oplossen, maa...

De Verenigde Staten zijn geen financiële rots meer. Het land is een schuldenstaat, draaiend zolang de wereld bereid is geld bij te dragen. Amerika bedelt, jaar na jaar, voor meer dan 2.000 miljard dollar om overeind te blijven. De staatsschuld is zo hoog dat aflossen geen optie meer is. Geld wordt niet geleend om te investeren of te hervormen. Het dient enkel om de huishouding draaiende te houden: salarissen betalen, zorg financieren, defensie op peil houden en vooral rente voldoen op oude schulden. Een schuldenaar zonder macht smeekt. Een schuldenaar met macht dreigt. Zodra de geldkraan dreigt dicht te gaan, verandert de bedelaar in afperser. Dat zien we nu. De dollar en staatsobligaties worden gebruikt als wapen: sancties, blokkades, dreigementen, zelfs bezettingen van landen met strategische grondstoffen. Niet alleen tegen vijanden, ook tegen bondgenoten. De boodschap is glashelder: wie zich niet voegt, wordt gestraft. Maar wat als Amerika geen geld meer ontvangt? Niet China. Het l...

  Nederland verdwijnt niet door migratie of asielzoekers, maar door onze eigen gemakzucht, onze onverschilligheid en onze lamlendigheid. We spreken vol trots over onze tradities, onze cultuur, maar we laten ze vallen zodra ze ons iets kosten. De houten klomp, ooit een symbool van vakmanschap, is vervangen door goedkope plastic rommel uit China, en we kopen het zonder protest. Stil. Dit is geen incident, dit is een patroon. Kijk om je heen: de buurtcafés verdwijnen, de frietkramen sluiten, lokale winkels met streekproducten worden opgeslokt door de grote ketens. Supermarkten als AH, Jumbo, Aldi, discounter en McDonald’s, vol met buitenlandse producten, bepalen de straten. En wij blijven met een brede glimlach kopen. We geven ons over aan Black Friday , aan kortingen die ons blij maken. Onze nieuwe traditie: graaien-graaien, hebbe-hebbe cultuur. En als we toch in opstand moeten komen, richten we onze woede niet tegen de afbrokkeling van onze tradities, maar tegen een symbool als Si...