Rijke wijken stemmen, arme wijken zwijgen. Ook in Doetinchem herhaalt dit patroon zich bij elke verkiezing. Pas wanneer er iets speelt, een opvanglocatie, tijdelijke asielwoningen, een daklozen- en drugsproject, barst de verontwaardiging los. Facebook vult zich met reacties als: “Ze luisteren nooit naar ons” en “Altijd bij ons in de buurt. Wij zijn het afvoerputje van de gemeente.” Lokale partijen spelen daarop in met harde leuzen: “Geen asielzoekers hier” en “Wij voeren de spreidingswet niet uit.” Dat klinkt krachtig, maar zodra er besluiten moeten worden genomen, schuiven ze de verantwoordelijkheid door: “De overheid werkt niet mee. Landelijke partijen blokkeren.” Wie vooraf weigert zich aan regels en wetten te houden, kan achteraf niet verbaasd zijn als het mislukt. Lokale partijen weten dat zij hun beloften aan kiezers niet kunnen waarmaken. Toch is elke stem voor hen waardevol, want een raadszetel levert geld op. Het patroon is voorspelbaar: roepen wat kiezers willen horen, moeil...

  In mijn straat wonen twee mannen die zich in mijn hoofd hebben genesteld: meneer Tibes en meneer Peer. Ze wonen nog geen honderd meter van elkaar, maar leven in een andere werkelijkheid. Meneer Tibes, Piet, is een man van principes. Zegt hij zelf. Hard ook. Alsof zijn stem de waarheid moet afdwingen. Geen windmolens. Geen zonnepanelen. Geen zonneparken. “Gewoon benzine. Gewoon gas. Gewoon normaal doen.” De overheid. Die moet wegblijven. Geen regels, geen bemoeienis. De markt regelt het wel. Punt. Klinkt stoer. Tot de rekening binnenkomt. Ik zie hem bij de pomp. Hand aan de slang, blik op het scherm. De cijfers lopen op. Zijn kaak klemt. “Dit kan toch niet.” Niet als vraag, maar als aanklacht. Thuis hetzelfde toneel. De energierekening is een schande. Minder stoken. Absoluut niet. Aanpassen is voor anderen. En dan, bijna geruisloos, draait hij. Waar is de overheid.. Waarom grijpt de politiek niet in.. Gisteren wilde hij geen regels. Vandaag wil hij redding. Gisteren w...

  Ik kijk naar het nieuws alsof ik naar een sprint kijk. Eén partij schiet weg, de rest staat nog stil. Het kabinet‑Jetten is net begonnen, maar de VVD doet alsof de verkiezingen al bezig zijn. Het regeerakkoord is decor. De coalitie ruis. De camera het doel. En in mijn ogen: het VVD‑belang gaat altijd vóór het landsbelang. Kost wat kost. Heinen van Financiën gaf het startschot. Hij trok eigenhandig de stekker uit box 3. Geen overleg. Geen waarschuwing. Wél een aangenomen motie die hij negeerde. Dit was geen beleid. Dit was scoren. Hard ingrijpen, chaos accepteren, maar wel meteen in beeld. Van Weel volgde. Hij riep dat 1700 agenten “dossiers” hadden ingezien. Later bleek het om een algemeen systeem te gaan dat elke agent gebruikt. Een fout, natuurlijk. Maar wel een fout die precies genoeg herrie veroorzaakte. Roep iets, laat het knallen, loop door. Het voelt als een vaste tactiek. En dan Yeşilgöz. Ze weigert extra geld naar Oekraïne te sturen, ondanks een aangenomen motie. Ze ...

  Langs de snelweg lijken ze onverslaanbaar. Borden roepen succes: “Afspraak is afspraak. De VVD levert.” Op sociale media pronken ze met elke overwinning. Alles oogt krachtig en georganiseerd. Je vergeet bijna dat er ook andere partijen in het kabinet zitten. Tijdens de regeringsverklaring wordt dit opnieuw duidelijk. VVD-minister van Financiën Henk Heinen kondigt een wijziging in box 3 aan. Opmerkelijk, want de belastingen vallen onder D66-staatssecretaris Eelco Eerenberg. Er lijkt geen sprake van breed overleg binnen het kabinet. D66’ers, zoals Eerenberg, staan buitenspel. De VVD neemt het podium en laat iedereen geloven dat zij de koers bepaalt. Het spel van de VVD draait om één ding: imago. Zichtbaarheid is belangrijker dan inhoud. Luid en opvallend. Sterk lijken weegt zwaarder dan daadwerkelijk sterk leveren. Groot in de media, klein in de uitvoering. Beloften zijn strategisch, de werkelijkheid blijft beperkt. Het belang van de partij weegt zwaarder dan samenwerking. Like...