Ik reis naar Arnhem. De trein snijdt over de rails. De tijd trekt als een koude mist door me heen. Dertig jaar geleden maakte ik dezelfde rit. Nu is alles harder. Scherper. Onverbiddelijker. Het licht in de coupé is fel en meedogenloos. De schermen tonen exacte, kille informatie. Vertrektijden. Spoornummers. Aansluitingen. Alles klopt. Niets raakt. Waar ooit beleving zat, heerst nu organisatie. Dan slaat het verlangen toe. Zwaar. Pijnlijk. Het drukt me neer en laat niet los. Ik zie de oude treinen weer voor me: vier zitjes als kleine compartimenten, tegenover en naast elkaar. Groene kunstlederen banken, hard, met hoge leuningen waarin je je hoofd kon laten rusten. Arnhem nadert. Het station rijst op als een ijzige kathedraal van glas en staal. Op het perron hangt een grauwe stilte. De lucht weegt zwaar. Zwarte wachtruimtes staren me aan als lege ogen. Voor me opent zich het trappengat, een donkere mond die reizigers inslikt. Ik blijf staan. Even. Mijn gedachten gaan terug naar de...

In het kabinet-Jetten zit de VVD dicht bij de macht, maar neemt zij weinig verantwoordelijkheid. Andere partijen doen het moeilijke werk; de VVD profiteert. Rob Jetten staat duidelijk op de voorgrond, terwijl de VVD vooral op de achtergrond blijft. Bij onderwerpen als asiel, migratie en de ‘hardwerkende Nederlander’ spreekt de VVD stevige taal. De partij presenteert zich als daadkrachtig en duidelijk. Maar zodra er moeilijke keuzes nodig zijn, trekt zij zich terug. Dan legt de VVD de verantwoordelijkheid bij D66 en het CDA. Als het beleid succesvol is, claimt zij wel het resultaat. Vanuit deze veilige positie vertelt de VVD haar eigen verhaal. Onderhandelingen worden voorgesteld als grote overwinningen. De boodschap is steeds hetzelfde: de hypotheekrenteaftrek blijft, het asielbeleid wordt strenger en de overheid moet zuiniger werken. Er wordt zestien miljard euro bezuinigd op zorg en sociale zaken. Volgens de VVD versterkt dat de economie en blijft de staatsschuld onder de twee proce...

  Het kabinet-Jetten zegt dat het zal regeren, zal overleggen, zal handelen. In werkelijkheid blijft men bij de koffie. Koffie als beleid, suiker als verdienmodel. Terwijl de zilveren lepeltjes draaien, glijden de problemen uit de hand. De woningnood zal groeien. Jongeren zullen zoeken, starters afhaken. Het kabinet vergadert, kondigt plannen aan, bestelt een nieuwe kan koffie. Woningen. Later. Suikerbelasting… Die stijgt onmiddellijk. Dat lukt wél. De stikstofcrisis wordt geparkeerd. Boeren zullen wachten, de natuur zal achteruitgaan. Grafieken wisselen, deadlines rekken zich op. Actie… Niet vandaag. De zorg zal kraken. Verpleegkundigen vallen uit, patiënten wachten langer. Het kabinet snijdt in budgetten, noemt het hervormen en neemt nog een slok koffie. Suiker erbij, natuurlijk. Dan zullen de theedrinkers opstaan. Ze protesteren, niet tegen koffie, maar tegen het wegdrukken van hun theestem. Ze spreken helder, luid en logisch. Het kabinet hoort alleen het rinkelen van lepel...

  Voor John Tabé was de persconferentie van D66, VVD en CDA geen uitleg van een regeringsakkoord. Het was een ontmaskering. Geen visie. Geen richting. Wel loyaliteit. Loyaliteit aan bezit. Aan vermogen. Aan wie al heeft. Achter keurige woorden en geruststellende glimlachen zat één boodschap: de rijken worden beschermd. Punt. De rest betaalt. Hardwerkende Nederlanders. Gepensioneerden. Chronisch zieken. Bij hen is nog altijd “ruimte” om te snijden. Tien miljard minder in de zorg. Tien miljard! Voor wie ziek is. Voor ouderen. Voor chronisch zieken. Minder handen. Langere wachttijden. Hogere drempels. Geen uitzondering. Geen spaarpost. Een keiharde, onverbiddelijke keuze. Het patroon is genadeloos. Wie rijk is, wordt ontzien. Wie afhankelijk is van zorg of sociale zekerheid, wordt afgestraft. Dit akkoord is geen compromis. Het is een bewuste strategie. Altijd dezelfde richting: rijkdom boven mensen. D66 speelt de progressieve motor. Onderwijs krijgt geld. Het milieu wordt versterkt...

Thierry Aartsen, VVD, noemt het modern bestuur . Dat vraagt durf, want wat hij heeft neergezet, lijkt vooral op een bureaucratisch pretpark met een kassa bij elke uitgang. Hij verkoopt het als vrijheid, maar eist eerst registratie en betaling. Een vuurwerkverbod? Dat durft de VVD niet. Dat zou tenminste helder zijn. In plaats daarvan kiest hij voor het bekende VVD-antwoord : ja, mits . Mits u een vereniging opricht. Mits u een vergunning aanvraagt. Mits u formulieren invult, ondertekent en inlevert. Vrijheid, maar alleen na goedkeuring in drievoud en een betalingsbewijs toevoegen s.v.p. Dat systeem levert winnaars op. Terwijl burgers zich door stapels papier worstelen, maken notarissen lange dagen. De Kamer van Koophandel tikt vrolijk mee. Adviesbureaus leveren sjablonen op maat. De burger betaalt, de vuurwerkbranche draait op volle toeren en Aartsen kan zeggen dat hij niets heeft verboden. Zodra het ingewikkeld wordt, schuift hij het probleem door. Gemeenten mogen het oplossen, maa...

De Verenigde Staten zijn geen financiële rots meer. Het land is een schuldenstaat, draaiend zolang de wereld bereid is geld bij te dragen. Amerika bedelt, jaar na jaar, voor meer dan 2.000 miljard dollar om overeind te blijven. De staatsschuld is zo hoog dat aflossen geen optie meer is. Geld wordt niet geleend om te investeren of te hervormen. Het dient enkel om de huishouding draaiende te houden: salarissen betalen, zorg financieren, defensie op peil houden en vooral rente voldoen op oude schulden. Een schuldenaar zonder macht smeekt. Een schuldenaar met macht dreigt. Zodra de geldkraan dreigt dicht te gaan, verandert de bedelaar in afperser. Dat zien we nu. De dollar en staatsobligaties worden gebruikt als wapen: sancties, blokkades, dreigementen, zelfs bezettingen van landen met strategische grondstoffen. Niet alleen tegen vijanden, ook tegen bondgenoten. De boodschap is glashelder: wie zich niet voegt, wordt gestraft. Maar wat als Amerika geen geld meer ontvangt? Niet China. Het l...

  Nederland verdwijnt niet door migratie of asielzoekers, maar door onze eigen gemakzucht, onze onverschilligheid en onze lamlendigheid. We spreken vol trots over onze tradities, onze cultuur, maar we laten ze vallen zodra ze ons iets kosten. De houten klomp, ooit een symbool van vakmanschap, is vervangen door goedkope plastic rommel uit China, en we kopen het zonder protest. Stil. Dit is geen incident, dit is een patroon. Kijk om je heen: de buurtcafés verdwijnen, de frietkramen sluiten, lokale winkels met streekproducten worden opgeslokt door de grote ketens. Supermarkten als AH, Jumbo, Aldi, discounter en McDonald’s, vol met buitenlandse producten, bepalen de straten. En wij blijven met een brede glimlach kopen. We geven ons over aan Black Friday , aan kortingen die ons blij maken. Onze nieuwe traditie: graaien-graaien, hebbe-hebbe cultuur. En als we toch in opstand moeten komen, richten we onze woede niet tegen de afbrokkeling van onze tradities, maar tegen een symbool als Si...