Wie beschermt wie eigenlijk?
https://sites.google.com/view/john-e-schlechter-hakken/
Posts
Wanneer wordt onderwijs kindermishandeling
https://sites.google.com/view/john-e-schlechter-hakken/home
De terugkeer van de zorgconsument
john-e-schlechter-hakken/john-tabe-stripboek/de-terugkeer-van-de-zorgconsument
Export, subsidies en de mythe van de vrije boer
De Nederlandse boer staat allang niet meer op een vrije akker, maar op een economische loopband. Hij rent van melkschema naar mestregel, van investering naar aflossing en van nieuwe eisen naar nieuwe onzekerheden. Er is voortdurend beweging, maar steeds minder ruimte om zelf de koers te bepalen. Dat is geen verwijt aan de boer. Hij heeft dit systeem niet ontworpen; hij is erin opgegroeid. Jarenlang luidde de boodschap dat groter, efficiënter en internationaler de enige weg vooruit was. Wie niet investeerde, viel af. Zo veranderde de zelfstandige ondernemer geleidelijk in een schakel binnen een landbouwmodel waarin schaalvergroting belangrijker werd dan zelfstandigheid. Intussen vierde Nederland zijn landbouwsucces. Als op één na grootste landbouwexporteur ter wereld gold ons piepkleine, overvolle land als een internationale grootmacht. Achter dat succes schuilde echter een minder zichtbaar verhaal: vervuiling, afval, geïmporteerd veevoer en afhankelijkheid van buitenlandse land...
Bruggen betalen de prijs van 25 jaar rechts beleid
De rekening komt altijd later. Dat is het voordeel van achterstallig onderhoud: politici kunnen jarenlang doen alsof ze geld besparen, totdat de werkelijkheid de factuur presenteert. Anno 2026 ligt die factuur op tafel. Dezelfde centrumrechtse politieke stromingen die vijfentwintig jaar lang pleitten voor een kleinere overheid, lagere uitgaven en meer marktwerking erkennen nu dat tientallen miljarden nodig zijn om de achterstand weg te werken. Naar schatting gaat het om circa tachtig miljard euro voor infrastructuur die jarenlang onvoldoende onderhoud en financiële reserveringen kreeg. Dat bedrag is geen natuurramp, geen onverwachte tegenvaller en geen probleem dat plotseling is ontstaan. Het is het resultaat van politieke keuzes. Jarenlang werd groot onderhoud uitgesteld, omdat een investering die wordt doorgeschoven op papier lijkt op een besparing. Maar in de werkelijkheid bestaat gratis uitstel niet. Bruggen, tunnels, spoorlijnen, waterwerken en elektriciteitsnetten wachte...
‘Stel dat’ is het nieuwe bewijs van rechtse woke-politiek
„ Alle witte mannen naar achteren.” Met die uitspraak van Sophie Straat staat de identiteitspolitiek weer op scherp. Woke links maakt van huidskleur een politiek wapen. Woke rechts springt erop in en doet vervolgens precies hetzelfde, maar dan onder een andere vlag. De rechtse woke-politiek heeft een simpel antwoord op alles: „Maar stel dat…?” Stel dat de witte man straks wordt uitgesloten. Stel dat een vrouwenquotum witte mannen benadeelt. Stel dat Nederlanders met een migratieachtergrond ooit de meerderheid vormen. Stel dat witte mensen een minderheid worden. Stel dat er straks geen plek meer is voor witte mensen zoals wij. Het zijn vragen. Geen feiten. Toch behandelt woke rechts deze mogelijke rampen steeds vaker alsof ze al hebben plaatsgevonden. Een mogelijkheid wordt een zekerheid. Een angst wordt een argument. Een toekomstbeeld wordt bewijs. Dat is de kern van de rechtse wokepolitiek: je hoeft niet werkelijk te worden gediscrimineerd. Het volstaat dat je je kunt voor...
Clubliefde kent straks een toegangsprijs
J e hoeft niet naar Den Haag om te zien hoe Nederland verandert. Koop een kaartje voor een voetbalwedstrijd. Wat ooit de plek was waar de vakkenvuller naast de directeur zat en de timmerman naast de advocaat, verandert langzaam in een markt. Op de tribune maakte je inkomen nooit het verschil; de sjaal om je nek wel. Juist daarom was een voetbalclub meer dan een onderneming. Het was een gemeenschap. Die gemeenschap krijgt een prijskaartje. Seizoenkaarten worden duurder. Losse tickets stijgen in prijs. Sportzenders verhogen hun abonnementen. Steeds meer plekken verdwijnen achter glazen wanden, gereserveerd voor businessclubs en VIP-arrangementen. Financieel is dat begrijpelijk. Maar elke extra skybox betekent ook een gewone supporter minder. En daar stopt het verhaal niet. Want dit gaat allang niet meer alleen over voetbal. Het stadion is een spiegel van Nederland. Op de woningmarkt, in de zorg, het onderwijs en de cultuur geldt steeds vaker dezelfde ongeschreven regel: wie meer kan...
Sité Woondiensten: inspecteren zonder verantwoorden.
De voordeur van een huurder gaat open. Die van Sité Woondiensten blijft dicht. Een inspecteur stapt binnen. Hij fotografeert, meet, registreert en vertrekt. Dat lijkt vanzelfsprekend. Woningen moeten worden onderhouden en energielabels moeten kloppen. Daarvoor is medewerking van huurders nodig. Maar medewerking betekent niet dat rechten worden prijsgegeven. Wie achter een voordeur mag kijken, heeft ook de plicht om verantwoording af te leggen. Welke gegevens worden verzameld? Waar worden foto's opgeslagen? Wie kan ze inzien? Hoe lang worden ze bewaard? Wanneer worden ze verwijderd? Op die eenvoudige vragen blijft een antwoord uit. Alweer. Een jaar later valt opnieuw een uitnodiging voor hetzelfde onderzoek op de mat. Kort daarna volgt nog een uitnodiging. Pas na herhaald aandringen blijkt dat de eerdere opnames niet zijn verwerkt. Vanaf dat moment verschuift de kern van de kwestie. Het gaat niet langer alleen over een energielabel. Het gaat over vertrouwen. Steeds vaker vr...
Sité Woondiensten: wanneer zwijgen beleid wordt
Fouten zijn onvermijdelijk. Een afspraak wordt niet nagekomen, een aannemer communiceert onvoldoende of een monteur ziet iets over het hoofd. Dat gebeurt. Niemand verwacht foutloos onderhoud. Maar fouten zijn zelden het echte probleem. Dat ontstaat pas wanneer een organisatie weigert uit te leggen wat er is misgegaan en verantwoordelijkheid uit de weg gaat. De afgelopen maanden stelde ik Sité Woondiensten herhaaldelijk vragen over onderhoud dat door externe partijen wordt uitgevoerd. Geen uitzonderlijke of complexe vragen, maar vragen waarop iedere huurder recht heeft. Wie controleert de uitvoering? Wie grijpt in als afspraken niet worden nagekomen? En wie is uiteindelijk aanspreekbaar? Het antwoord bleef uit. Ik vroeg opnieuw om opheldering. Opnieuw bleef het stil. Een enkele keer niet reageren kan een vergissing zijn. Herhaald zwijgen is geen vergissing meer. Dan is stilte geen incident, maar beleid. Precies daar verschuift een onderhoudskwestie naar een bestuurskwestie. Sité ...
Sité Woondiensten: waar is het bonnetje?
De servicekosten worden elke maand geïnd. Zonder vertraging. Zonder discussie. Maar zodra huurders vragen waar dat geld blijft, valt het stil. Geen specificatie. Geen onderliggende facturen. Geen duidelijk overzicht. Dat is vreemd. Want van burgers wordt precies het tegenovergestelde verwacht. De Belastingdienst vraagt om bonnetjes. De gemeente vraagt om bewijs. Iedere euro moet kunnen worden verantwoord. Waarom zou dat niet gelden voor Sité Woondiensten als verhuurder? Huurders betalen iedere maand servicekosten. Daaronder vallen ook de kosten voor glasbewassing. De afspraak is simpel: vier schoonmaakbeurten per jaar. De praktijk blijkt anders. Al jaren worden ramen slechts twee keer schoongemaakt. Soms maar één keer. Welke ramen precies onder de afspraak vallen, blijft bovendien onduidelijk. Toch wordt het volledige bedrag geïnd. Daar zit de kern van het probleem. Huurders betalen voor een dienst die niet volgens afspraak wordt geleverd. Tegelijkertijd krijgen zij...