Rijke wijken stemmen, arme wijken zwijgen. Ook in Doetinchem herhaalt dit patroon zich bij elke verkiezing. Pas wanneer er iets speelt, een opvanglocatie, tijdelijke asielwoningen, een daklozen- en drugsproject, barst de verontwaardiging los. Facebook vult zich met reacties als: “Ze luisteren nooit naar ons” en “Altijd bij ons in de buurt. Wij zijn het afvoerputje van de gemeente.” Lokale partijen spelen daarop in met harde leuzen: “Geen asielzoekers hier” en “Wij voeren de spreidingswet niet uit.” Dat klinkt krachtig, maar zodra er besluiten moeten worden genomen, schuiven ze de verantwoordelijkheid door: “De overheid werkt niet mee. Landelijke partijen blokkeren.” Wie vooraf weigert zich aan regels en wetten te houden, kan achteraf niet verbaasd zijn als het mislukt. Lokale partijen weten dat zij hun beloften aan kiezers niet kunnen waarmaken. Toch is elke stem voor hen waardevol, want een raadszetel levert geld op. Het patroon is voorspelbaar: roepen wat kiezers willen horen, moeil...

  In mijn straat wonen twee mannen die zich in mijn hoofd hebben genesteld: meneer Tibes en meneer Peer. Ze wonen nog geen honderd meter van elkaar, maar leven in een andere werkelijkheid. Meneer Tibes, Piet, is een man van principes. Zegt hij zelf. Hard ook. Alsof zijn stem de waarheid moet afdwingen. Geen windmolens. Geen zonnepanelen. Geen zonneparken. “Gewoon benzine. Gewoon gas. Gewoon normaal doen.” De overheid. Die moet wegblijven. Geen regels, geen bemoeienis. De markt regelt het wel. Punt. Klinkt stoer. Tot de rekening binnenkomt. Ik zie hem bij de pomp. Hand aan de slang, blik op het scherm. De cijfers lopen op. Zijn kaak klemt. “Dit kan toch niet.” Niet als vraag, maar als aanklacht. Thuis hetzelfde toneel. De energierekening is een schande. Minder stoken. Absoluut niet. Aanpassen is voor anderen. En dan, bijna geruisloos, draait hij. Waar is de overheid.. Waarom grijpt de politiek niet in.. Gisteren wilde hij geen regels. Vandaag wil hij redding. Gisteren w...

  Ik kijk naar het nieuws alsof ik naar een sprint kijk. Eén partij schiet weg, de rest staat nog stil. Het kabinet‑Jetten is net begonnen, maar de VVD doet alsof de verkiezingen al bezig zijn. Het regeerakkoord is decor. De coalitie ruis. De camera het doel. En in mijn ogen: het VVD‑belang gaat altijd vóór het landsbelang. Kost wat kost. Heinen van Financiën gaf het startschot. Hij trok eigenhandig de stekker uit box 3. Geen overleg. Geen waarschuwing. Wél een aangenomen motie die hij negeerde. Dit was geen beleid. Dit was scoren. Hard ingrijpen, chaos accepteren, maar wel meteen in beeld. Van Weel volgde. Hij riep dat 1700 agenten “dossiers” hadden ingezien. Later bleek het om een algemeen systeem te gaan dat elke agent gebruikt. Een fout, natuurlijk. Maar wel een fout die precies genoeg herrie veroorzaakte. Roep iets, laat het knallen, loop door. Het voelt als een vaste tactiek. En dan Yeşilgöz. Ze weigert extra geld naar Oekraïne te sturen, ondanks een aangenomen motie. Ze ...

  Langs de snelweg lijken ze onverslaanbaar. Borden roepen succes: “Afspraak is afspraak. De VVD levert.” Op sociale media pronken ze met elke overwinning. Alles oogt krachtig en georganiseerd. Je vergeet bijna dat er ook andere partijen in het kabinet zitten. Tijdens de regeringsverklaring wordt dit opnieuw duidelijk. VVD-minister van Financiën Henk Heinen kondigt een wijziging in box 3 aan. Opmerkelijk, want de belastingen vallen onder D66-staatssecretaris Eelco Eerenberg. Er lijkt geen sprake van breed overleg binnen het kabinet. D66’ers, zoals Eerenberg, staan buitenspel. De VVD neemt het podium en laat iedereen geloven dat zij de koers bepaalt. Het spel van de VVD draait om één ding: imago. Zichtbaarheid is belangrijker dan inhoud. Luid en opvallend. Sterk lijken weegt zwaarder dan daadwerkelijk sterk leveren. Groot in de media, klein in de uitvoering. Beloften zijn strategisch, de werkelijkheid blijft beperkt. Het belang van de partij weegt zwaarder dan samenwerking. Like...

  Toen D’66 in 1966 werd opgericht, was het de partij van vernieuwing. Burgers kregen inspraak, onderwijs bood kansen, zorg was een recht en sociale zekerheid was voor iedereen. Vrijheid en solidariteit gingen hand in hand. D’66 stond voor een open samenleving, het antwoord op de oude, vergrijsde politiek. Vandaag de dag is D’66 veranderd. De partij is nu een technocratische machine, die cijfers manipuleert en alles meet in termen van efficiëntie. Een powerpoint presentatie waar niemand naar kijkt. Zorg. Alleen beschikbaar voor degenen die het kunnen betalen. Sociale zekerheid. Die krimpt steeds verder, want de nadruk ligt op je eigen verantwoordelijkheid. Iedereen moet nu vooral ondernemer zijn van zijn eigen leven. De VVD kan hier nog wat van leren. En als het gaat om de selectie van kaderleden, is het simpel: zonder universitair diploma kom je er niet. Slimme ideeën zonder papiertje? Vergeet het. D’66 heeft geen ruimte meer voor idealisten, alleen voor technocraten die de ku...

  Verwelkom de dag- en nachtopvang. Voor daklozen. Voor asielzoekers. Voor arbeidsmigranten. Punt. Gewoon realistisch. Mensen slapen nu al buiten: onder bruggen, in portieken, in tentjes aan de rand van de stad. Asielzoekers wachten maanden in overvolle hallen. Ze zijn er al. Zonder opvang verdwijnen ze niet. We doen alsof opvang problemen aantrekken, alsof armoede een routeplanner heeft en denkt: “Daar is een bed, kom op.” Armoede komt niet op bezoek. Oorlogsvluchtelingen kiezen geen gezellige buurt. Ze zoeken veiligheid. Simpel. Geen opvang betekent meer zwerven, meer overlast, minder controle en minder hulp. Dat is geen oplossing. Wegkijken! Ja, er kunnen incidenten zijn. Die zijn er altijd, ook zonder opvang of azc. Onrust ontstaat niet pas zodra een bordje “opvang” hangt. Het verschil? Met opvang gelden regels. Met opvang is er begeleiding, toezicht en structuur. Een sterke stad zorgt voor haar kwetsbaarsten. Dat is geen hobby voor idealisten. Dat is fatsoen. Vandaag is...

  Kabinet Jetten, D66, VVD en CDA pompen miljarden in defensie. Ondertussen worden zorg en sociale zekerheid hard uitgekleed. En de rekening? Die ligt op het bordje van hardwerkende Nederlanders, zieken en ouderen. Het kabinet zegt: “Het gaat om veiligheid.” Maar wie wordt daar echt veiliger van… Niet de verpleegkundige die nachtdiensten draait. Niet de leraar voor de klas. Niet de technicus die het land draaiende houdt. Niet de stratenmaker. Niet de AOW’er. Niet de chronisch zieke. Defensie beschermt vooral bezit: vastgoed, vermogen, kapitaal. Wie veel bezit, heeft veel te verliezen. De rekening… Niet bij de miljonairs met villa’s, aandelen en volle rekeningen. Die rekening schuift door naar mensen die elke maand moeten puzzelen om rond te komen. Mensen die hun tijd, hun gezondheid en soms hun leven inzetten om anderen te beschermen. De politieke koers ligt vast. Tot 2035 gaat er bijna 40 miljard extra naar defensie. Tegelijkertijd verdwijnen er 16 miljard uit zorg en so...

Ik reis naar Arnhem. De trein snijdt over de rails. De tijd trekt als een koude mist door me heen. Dertig jaar geleden maakte ik dezelfde rit. Nu is alles harder. Scherper. Onverbiddelijker. Het licht in de coupé is fel en meedogenloos. De schermen tonen exacte, kille informatie. Vertrektijden. Spoornummers. Aansluitingen. Alles klopt. Niets raakt. Waar ooit beleving zat, heerst nu organisatie. Dan slaat het verlangen toe. Zwaar. Pijnlijk. Het drukt me neer en laat niet los. Ik zie de oude treinen weer voor me: vier zitjes als kleine compartimenten, tegenover en naast elkaar. Groene kunstlederen banken, hard, met hoge leuningen waarin je je hoofd kon laten rusten. Arnhem nadert. Het station rijst op als een ijzige kathedraal van glas en staal. Op het perron hangt een grauwe stilte. De lucht weegt zwaar. Zwarte wachtruimtes staren me aan als lege ogen. Voor me opent zich het trappengat, een donkere mond die reizigers inslikt. Ik blijf staan. Even. Mijn gedachten gaan terug naar de...

In het kabinet-Jetten zit de VVD dicht bij de macht, maar neemt zij weinig verantwoordelijkheid. Andere partijen doen het moeilijke werk; de VVD profiteert. Rob Jetten staat duidelijk op de voorgrond, terwijl de VVD vooral op de achtergrond blijft. Bij onderwerpen als asiel, migratie en de ‘hardwerkende Nederlander’ spreekt de VVD stevige taal. De partij presenteert zich als daadkrachtig en duidelijk. Maar zodra er moeilijke keuzes nodig zijn, trekt zij zich terug. Dan legt de VVD de verantwoordelijkheid bij D66 en het CDA. Als het beleid succesvol is, claimt zij wel het resultaat. Vanuit deze veilige positie vertelt de VVD haar eigen verhaal. Onderhandelingen worden voorgesteld als grote overwinningen. De boodschap is steeds hetzelfde: de hypotheekrenteaftrek blijft, het asielbeleid wordt strenger en de overheid moet zuiniger werken. Er wordt zestien miljard euro bezuinigd op zorg en sociale zaken. Volgens de VVD versterkt dat de economie en blijft de staatsschuld onder de twee proce...

  Het kabinet-Jetten zegt dat het zal regeren, zal overleggen, zal handelen. In werkelijkheid blijft men bij de koffie. Koffie als beleid, suiker als verdienmodel. Terwijl de zilveren lepeltjes draaien, glijden de problemen uit de hand. De woningnood zal groeien. Jongeren zullen zoeken, starters afhaken. Het kabinet vergadert, kondigt plannen aan, bestelt een nieuwe kan koffie. Woningen. Later. Suikerbelasting… Die stijgt onmiddellijk. Dat lukt wél. De stikstofcrisis wordt geparkeerd. Boeren zullen wachten, de natuur zal achteruitgaan. Grafieken wisselen, deadlines rekken zich op. Actie… Niet vandaag. De zorg zal kraken. Verpleegkundigen vallen uit, patiënten wachten langer. Het kabinet snijdt in budgetten, noemt het hervormen en neemt nog een slok koffie. Suiker erbij, natuurlijk. Dan zullen de theedrinkers opstaan. Ze protesteren, niet tegen koffie, maar tegen het wegdrukken van hun theestem. Ze spreken helder, luid en logisch. Het kabinet hoort alleen het rinkelen van lepel...

  Voor John Tabé was de persconferentie van D66, VVD en CDA geen uitleg van een regeringsakkoord. Het was een ontmaskering. Geen visie. Geen richting. Wel loyaliteit. Loyaliteit aan bezit. Aan vermogen. Aan wie al heeft. Achter keurige woorden en geruststellende glimlachen zat één boodschap: de rijken worden beschermd. Punt. De rest betaalt. Hardwerkende Nederlanders. Gepensioneerden. Chronisch zieken. Bij hen is nog altijd “ruimte” om te snijden. Tien miljard minder in de zorg. Tien miljard! Voor wie ziek is. Voor ouderen. Voor chronisch zieken. Minder handen. Langere wachttijden. Hogere drempels. Geen uitzondering. Geen spaarpost. Een keiharde, onverbiddelijke keuze. Het patroon is genadeloos. Wie rijk is, wordt ontzien. Wie afhankelijk is van zorg of sociale zekerheid, wordt afgestraft. Dit akkoord is geen compromis. Het is een bewuste strategie. Altijd dezelfde richting: rijkdom boven mensen. D66 speelt de progressieve motor. Onderwijs krijgt geld. Het milieu wordt versterkt...

Thierry Aartsen, VVD, noemt het modern bestuur . Dat vraagt durf, want wat hij heeft neergezet, lijkt vooral op een bureaucratisch pretpark met een kassa bij elke uitgang. Hij verkoopt het als vrijheid, maar eist eerst registratie en betaling. Een vuurwerkverbod? Dat durft de VVD niet. Dat zou tenminste helder zijn. In plaats daarvan kiest hij voor het bekende VVD-antwoord : ja, mits . Mits u een vereniging opricht. Mits u een vergunning aanvraagt. Mits u formulieren invult, ondertekent en inlevert. Vrijheid, maar alleen na goedkeuring in drievoud en een betalingsbewijs toevoegen s.v.p. Dat systeem levert winnaars op. Terwijl burgers zich door stapels papier worstelen, maken notarissen lange dagen. De Kamer van Koophandel tikt vrolijk mee. Adviesbureaus leveren sjablonen op maat. De burger betaalt, de vuurwerkbranche draait op volle toeren en Aartsen kan zeggen dat hij niets heeft verboden. Zodra het ingewikkeld wordt, schuift hij het probleem door. Gemeenten mogen het oplossen, maa...

De Verenigde Staten zijn geen financiële rots meer. Het land is een schuldenstaat, draaiend zolang de wereld bereid is geld bij te dragen. Amerika bedelt, jaar na jaar, voor meer dan 2.000 miljard dollar om overeind te blijven. De staatsschuld is zo hoog dat aflossen geen optie meer is. Geld wordt niet geleend om te investeren of te hervormen. Het dient enkel om de huishouding draaiende te houden: salarissen betalen, zorg financieren, defensie op peil houden en vooral rente voldoen op oude schulden. Een schuldenaar zonder macht smeekt. Een schuldenaar met macht dreigt. Zodra de geldkraan dreigt dicht te gaan, verandert de bedelaar in afperser. Dat zien we nu. De dollar en staatsobligaties worden gebruikt als wapen: sancties, blokkades, dreigementen, zelfs bezettingen van landen met strategische grondstoffen. Niet alleen tegen vijanden, ook tegen bondgenoten. De boodschap is glashelder: wie zich niet voegt, wordt gestraft. Maar wat als Amerika geen geld meer ontvangt? Niet China. Het l...

  Nederland verdwijnt niet door migratie of asielzoekers, maar door onze eigen gemakzucht, onze onverschilligheid en onze lamlendigheid. We spreken vol trots over onze tradities, onze cultuur, maar we laten ze vallen zodra ze ons iets kosten. De houten klomp, ooit een symbool van vakmanschap, is vervangen door goedkope plastic rommel uit China, en we kopen het zonder protest. Stil. Dit is geen incident, dit is een patroon. Kijk om je heen: de buurtcafés verdwijnen, de frietkramen sluiten, lokale winkels met streekproducten worden opgeslokt door de grote ketens. Supermarkten als AH, Jumbo, Aldi, discounter en McDonald’s, vol met buitenlandse producten, bepalen de straten. En wij blijven met een brede glimlach kopen. We geven ons over aan Black Friday , aan kortingen die ons blij maken. Onze nieuwe traditie: graaien-graaien, hebbe-hebbe cultuur. En als we toch in opstand moeten komen, richten we onze woede niet tegen de afbrokkeling van onze tradities, maar tegen een symbool als Si...

  De VVD roept luid dat zij niet met GroenLinks‑PvdA wil regeren. Dat wordt gepresenteerd als een principiële keuze, een harde morele grens. Maar achter die stoere woorden schuilt geen zelfverzekerde Liberale partij. Het is een partij die zonder bedelen geen kant op kan. En dus begint het spel via de achterdeur: stil, ongemakkelijk, bijna nederig om steun. Aan de voorkant verklaart de VVD GroenLinks‑PvdA onaanraakbaar. Te links, te lastig, te besmet om mee samen te werken. Maar zodra de meerderheid ontbreekt, slaat de toon om. Dan vraagt dezelfde VVD fluisterend of GroenLinks‑PvdA misschien tóch wil helpen. De steun wordt discreet geregeld, zodat de partij naar buiten kan doen alsof alles uit eigen kracht is bereikt. Het meest wrange is wat daarna volgt: zodra GroenLinks‑PvdA die steun verleent, presenteert de VVD het resultaat zonder blikken of blozen als puur rechts VVD‑beleid. Alsof er nooit een bedeltocht is geweest. Alsof de concessies die elders zijn losgepeuterd, rechtst...

  Tanks rukken op in het oosten. De oorlogsdreiging groeit, defensiebudgetten stijgen en de NAVO zet Nederland onder druk. Maar deze zichtbare dreiging leidt ons af van een fundamentele verandering: Nederland verliest zijn onafhankelijkheid, niet door raketten, maar door data. Data is de nieuwe macht . Het vormt de ruggengraat van onze economie, overheid en dagelijks leven. Het bepaalt wie we zijn en wat we doen. Toch geven wij die ruggengraat vrijwillig uit handen. Alles wat we zeggen, kopen of plannen, wordt beheerd door buitenland ers . Zij houden de sleutel tot ons collectieve geheugen en daarmee tot onze toekomst. Hoewel Nederland zich graag digitale koploper noemt, ligt de harde waarheid elders: onze digitale fundamenten zijn buitenland ers . Zolang zij onze data beheren, hebben wij geen controle. Deze buitenland ers vallen onder wetten die hun overheden toegang geven tot onze informatie, ook als die in Nederland is verzameld. De sleutels tot onze samenleving liggen d...

  Elk jaar met oud en nieuw: het vreugdevuur, de saamhorigheid, de traditie waar Nederland zo graag mee pronkt. De vuren van Scheveningen en Duindorp dragen zelfs het predicaat Immaterieel Cultureel Erfgoed . We vertellen elkaar dat ze symbool staan voor liefde, respect, verbinding en het doorgeven van tradities. Onze cultuur. Maar er is nóg een traditie: wegkijken. Zwijgen. Niet ingrijpen wanneer het misgaat. En het gaat mis, steeds vaker en steeds ernstiger. Het sprookje dat alleen ‘buitenstaanders’ rellen veroorzaken, m oet stoppen. Ook bewoners doen mee: mensen uit de wijk die vernielen, hulpverleners bedreigen en zich onaantastbaar wanen zodra de vlammen oplaaien. Mensen die traditie zien als een vrijbrief om grenzen te overschrijden. En de rest kijkt toe, haalt de schouders op en fluistert dat het ‘erbij hoort’. Maar intimidatie hoort nergens bij. Vernieling hoort nergens bij. Het bedreigen van hulpverleners. Walgelijk. Dan volgt de ravage: afvalbergen, kapotte hekken, ge...

  Zodra een kabinet interesse toont in een megaproject, zie ik de kosten omhoogschieten. Het rapport Wennink is nog niet eens besproken en de teller staat al op 150 miljard euro. Bedrijven ruiken geld en eisen meteen extra bijdragen. Ik herken het patroon direct: zodra publiek geld op tafel ligt, schuift het bedrijfsleven aan met een open rekening. De voorbeelden stapelen zich voor mijn ogen op. Het Nationaal Groeifonds, Project Beethoven, de miljarden voor ASML, telkens hoor ik dezelfde boodschap: zonder staatssteun stort alles in. Ondertussen ontsporen grote projecten keer op keer. De hogesnelheidslijn loopt 4,3 miljard uit de hand, de Betuwelijn 2,2 miljard, de Noord‑Zuidlijn meer dan 2 miljard. Zelfs de renovatie van het Binnenhof explodeert van 300 miljoen naar 2 miljard euro. Voor mij is de conclusie glashelder: zo’n 70% van de grote overheidsinvesteringen van 100 miljoen euro of meer mislukt door overschrijdingen, vertragingen of beide. Ik zie hoe bedrijven het spel spele...

Boven Den Haag hangt paniek. Het Rapport‑Wennink wordt verkocht als laatste redding, alsof het land instort als we niet meteen ingrijpen. In deze opgevoerde crisissfeer staan burgers in de alarmstand. Kritiek wordt uitgeschakeld, twijfel geldt als onverantwoord. Achter de mooie praat over “groei” en “welvaart” schuilt een harde realiteit. Publiek geld stroomt naar aandeelhouders, terwijl voorzieningen waar gezinnen op leunen worden uitgekleed. Werknemersrechten verdwijnen, sociale zekerheid brokkelt af en steeds meer risico’s komen bij werkenden te liggen. Zij leveren in, terwijl bedrijven worden ontzien. De werkgroep achter het rapport bestaat uit een kleine, gesloten kring van bestuurders en topbedrijven. Vakbonden en mensen die afhankelijk zijn van publieke voorzieningen ontbreken. De mens telt als kostenpost. Het resultaat is voorspelbaar: bedrijven adviseren de overheid over wat zij nodig hebben, vooral meer publiek geld en minder regels. Ondertussen worden voorzieningen verder...

We leven in een nieuwe VOC-tijd. Geen schepen en kanonnen, maar servers en algoritmes. Digitale roofbunkers. AI-bedrijven plunderen dag en nacht. Ze zuigen het internet leeg: jouw kennis, jouw werk, jouw creativiteit. Alles wordt meegenomen. Zonder toestemming. Zonder vergoeding. Zonder respect. Onderwijs wordt leeggeroofd. Wetenschap opgeslokt. Kunst gekopieerd. Schrijvers uitgegumd. Jij werkt, zij verdienen. Dit is vooruitgang. Digitaal kolonialisme. De rijkdom van enkelen, gebouwd op de arbeid van velen. En jij... Jij kijkt toe. Jij zwijgt... Het is normaal dat jouw werk gratis in hun databases belandt. Erkenning en compensatie bestaan niet. Hun credo is duidelijk: “Wij nemen. Wij gebruiken. Wij verdienen.” En jij ... Elke les, elke publicatie, elke zin die jij schrijft kan morgen worden gekopieerd door een machine. Jouw stem vervangen. Jouw werk vermarkt. Jouw waarde gestolen. Dit is roof. Dit is plundering. Dit is de moderne VOC. Het is een roofstaat. Een digitale kolonie....