Thierry Aartsen, VVD, noemt het modern bestuur . Dat vraagt durf, want wat hij heeft neergezet, lijkt vooral op een bureaucratisch pretpark met een kassa bij elke uitgang. Hij verkoopt het als vrijheid, maar eist eerst registratie en betaling. Een vuurwerkverbod? Dat durft de VVD niet. Dat zou tenminste helder zijn. In plaats daarvan kiest hij voor het bekende VVD-antwoord : ja, mits . Mits u een vereniging opricht. Mits u een vergunning aanvraagt. Mits u formulieren invult, ondertekent en inlevert. Vrijheid, maar alleen na goedkeuring in drievoud en een betalingsbewijs toevoegen s.v.p. Dat systeem levert winnaars op. Terwijl burgers zich door stapels papier worstelen, maken notarissen lange dagen. De Kamer van Koophandel tikt vrolijk mee. Adviesbureaus leveren sjablonen op maat. De burger betaalt, de vuurwerkbranche draait op volle toeren en Aartsen kan zeggen dat hij niets heeft verboden. Zodra het ingewikkeld wordt, schuift hij het probleem door. Gemeenten mogen het oplossen, maa...

De Verenigde Staten zijn geen financiële rots meer. Het land is een schuldenstaat, draaiend zolang de wereld bereid is geld bij te dragen. Amerika bedelt, jaar na jaar, voor meer dan 2.000 miljard dollar om overeind te blijven. De staatsschuld is zo hoog dat aflossen geen optie meer is. Geld wordt niet geleend om te investeren of te hervormen. Het dient enkel om de huishouding draaiende te houden: salarissen betalen, zorg financieren, defensie op peil houden en vooral rente voldoen op oude schulden. Een schuldenaar zonder macht smeekt. Een schuldenaar met macht dreigt. Zodra de geldkraan dreigt dicht te gaan, verandert de bedelaar in afperser. Dat zien we nu. De dollar en staatsobligaties worden gebruikt als wapen: sancties, blokkades, dreigementen, zelfs bezettingen van landen met strategische grondstoffen. Niet alleen tegen vijanden, ook tegen bondgenoten. De boodschap is glashelder: wie zich niet voegt, wordt gestraft. Maar wat als Amerika geen geld meer ontvangt? Niet China. Het l...

  Nederland verdwijnt niet door migratie of asielzoekers, maar door onze eigen gemakzucht, onze onverschilligheid en onze lamlendigheid. We spreken vol trots over onze tradities, onze cultuur, maar we laten ze vallen zodra ze ons iets kosten. De houten klomp, ooit een symbool van vakmanschap, is vervangen door goedkope plastic rommel uit China, en we kopen het zonder protest. Stil. Dit is geen incident, dit is een patroon. Kijk om je heen: de buurtcafés verdwijnen, de frietkramen sluiten, lokale winkels met streekproducten worden opgeslokt door de grote ketens. Supermarkten als AH, Jumbo, Aldi, discounter en McDonald’s, vol met buitenlandse producten, bepalen de straten. En wij blijven met een brede glimlach kopen. We geven ons over aan Black Friday , aan kortingen die ons blij maken. Onze nieuwe traditie: graaien-graaien, hebbe-hebbe cultuur. En als we toch in opstand moeten komen, richten we onze woede niet tegen de afbrokkeling van onze tradities, maar tegen een symbool als Si...

  De VVD roept luid dat zij niet met GroenLinks‑PvdA wil regeren. Dat wordt gepresenteerd als een principiële keuze, een harde morele grens. Maar achter die stoere woorden schuilt geen zelfverzekerde Liberale partij. Het is een partij die zonder bedelen geen kant op kan. En dus begint het spel via de achterdeur: stil, ongemakkelijk, bijna nederig om steun. Aan de voorkant verklaart de VVD GroenLinks‑PvdA onaanraakbaar. Te links, te lastig, te besmet om mee samen te werken. Maar zodra de meerderheid ontbreekt, slaat de toon om. Dan vraagt dezelfde VVD fluisterend of GroenLinks‑PvdA misschien tóch wil helpen. De steun wordt discreet geregeld, zodat de partij naar buiten kan doen alsof alles uit eigen kracht is bereikt. Het meest wrange is wat daarna volgt: zodra GroenLinks‑PvdA die steun verleent, presenteert de VVD het resultaat zonder blikken of blozen als puur rechts VVD‑beleid. Alsof er nooit een bedeltocht is geweest. Alsof de concessies die elders zijn losgepeuterd, rechtst...

  Tanks rukken op in het oosten. De oorlogsdreiging groeit, defensiebudgetten stijgen en de NAVO zet Nederland onder druk. Maar deze zichtbare dreiging leidt ons af van een fundamentele verandering: Nederland verliest zijn onafhankelijkheid, niet door raketten, maar door data. Data is de nieuwe macht . Het vormt de ruggengraat van onze economie, overheid en dagelijks leven. Het bepaalt wie we zijn en wat we doen. Toch geven wij die ruggengraat vrijwillig uit handen. Alles wat we zeggen, kopen of plannen, wordt beheerd door buitenland ers . Zij houden de sleutel tot ons collectieve geheugen en daarmee tot onze toekomst. Hoewel Nederland zich graag digitale koploper noemt, ligt de harde waarheid elders: onze digitale fundamenten zijn buitenland ers . Zolang zij onze data beheren, hebben wij geen controle. Deze buitenland ers vallen onder wetten die hun overheden toegang geven tot onze informatie, ook als die in Nederland is verzameld. De sleutels tot onze samenleving liggen d...

  Elk jaar met oud en nieuw: het vreugdevuur, de saamhorigheid, de traditie waar Nederland zo graag mee pronkt. De vuren van Scheveningen en Duindorp dragen zelfs het predicaat Immaterieel Cultureel Erfgoed . We vertellen elkaar dat ze symbool staan voor liefde, respect, verbinding en het doorgeven van tradities. Onze cultuur. Maar er is nóg een traditie: wegkijken. Zwijgen. Niet ingrijpen wanneer het misgaat. En het gaat mis, steeds vaker en steeds ernstiger. Het sprookje dat alleen ‘buitenstaanders’ rellen veroorzaken, m oet stoppen. Ook bewoners doen mee: mensen uit de wijk die vernielen, hulpverleners bedreigen en zich onaantastbaar wanen zodra de vlammen oplaaien. Mensen die traditie zien als een vrijbrief om grenzen te overschrijden. En de rest kijkt toe, haalt de schouders op en fluistert dat het ‘erbij hoort’. Maar intimidatie hoort nergens bij. Vernieling hoort nergens bij. Het bedreigen van hulpverleners. Walgelijk. Dan volgt de ravage: afvalbergen, kapotte hekken, ge...

  Zodra een kabinet interesse toont in een megaproject, zie ik de kosten omhoogschieten. Het rapport Wennink is nog niet eens besproken en de teller staat al op 150 miljard euro. Bedrijven ruiken geld en eisen meteen extra bijdragen. Ik herken het patroon direct: zodra publiek geld op tafel ligt, schuift het bedrijfsleven aan met een open rekening. De voorbeelden stapelen zich voor mijn ogen op. Het Nationaal Groeifonds, Project Beethoven, de miljarden voor ASML, telkens hoor ik dezelfde boodschap: zonder staatssteun stort alles in. Ondertussen ontsporen grote projecten keer op keer. De hogesnelheidslijn loopt 4,3 miljard uit de hand, de Betuwelijn 2,2 miljard, de Noord‑Zuidlijn meer dan 2 miljard. Zelfs de renovatie van het Binnenhof explodeert van 300 miljoen naar 2 miljard euro. Voor mij is de conclusie glashelder: zo’n 70% van de grote overheidsinvesteringen van 100 miljoen euro of meer mislukt door overschrijdingen, vertragingen of beide. Ik zie hoe bedrijven het spel spele...

Boven Den Haag hangt paniek. Het Rapport‑Wennink wordt verkocht als laatste redding, alsof het land instort als we niet meteen ingrijpen. In deze opgevoerde crisissfeer staan burgers in de alarmstand. Kritiek wordt uitgeschakeld, twijfel geldt als onverantwoord. Achter de mooie praat over “groei” en “welvaart” schuilt een harde realiteit. Publiek geld stroomt naar aandeelhouders, terwijl voorzieningen waar gezinnen op leunen worden uitgekleed. Werknemersrechten verdwijnen, sociale zekerheid brokkelt af en steeds meer risico’s komen bij werkenden te liggen. Zij leveren in, terwijl bedrijven worden ontzien. De werkgroep achter het rapport bestaat uit een kleine, gesloten kring van bestuurders en topbedrijven. Vakbonden en mensen die afhankelijk zijn van publieke voorzieningen ontbreken. De mens telt als kostenpost. Het resultaat is voorspelbaar: bedrijven adviseren de overheid over wat zij nodig hebben, vooral meer publiek geld en minder regels. Ondertussen worden voorzieningen verder...

We leven in een nieuwe VOC-tijd. Geen schepen en kanonnen, maar servers en algoritmes. Digitale roofbunkers. AI-bedrijven plunderen dag en nacht. Ze zuigen het internet leeg: jouw kennis, jouw werk, jouw creativiteit. Alles wordt meegenomen. Zonder toestemming. Zonder vergoeding. Zonder respect. Onderwijs wordt leeggeroofd. Wetenschap opgeslokt. Kunst gekopieerd. Schrijvers uitgegumd. Jij werkt, zij verdienen. Dit is vooruitgang. Digitaal kolonialisme. De rijkdom van enkelen, gebouwd op de arbeid van velen. En jij... Jij kijkt toe. Jij zwijgt... Het is normaal dat jouw werk gratis in hun databases belandt. Erkenning en compensatie bestaan niet. Hun credo is duidelijk: “Wij nemen. Wij gebruiken. Wij verdienen.” En jij ... Elke les, elke publicatie, elke zin die jij schrijft kan morgen worden gekopieerd door een machine. Jouw stem vervangen. Jouw werk vermarkt. Jouw waarde gestolen. Dit is roof. Dit is plundering. Dit is de moderne VOC. Het is een roofstaat. Een digitale kolonie....

Volgens de rechtse partijen PVV, BBB, FvD, VVD, JA21 en ‘Nederland voor de Nederlanders’ zullen Amerikanen binnenkort massaal naar Nederland komen. Ze vluchten voor fascisme, vervolging om hun geloof of geaardheid. De Verenigde Staten glijden af naar autocratie, de democratie kraakt en de dictatuur dreigt. Politieke chaos zal onvermijdelijk een vluchtelingenstroom op gang brengen die ook Nederland zal bereiken. En wij, als land van “orde, regels en menselijkheid”, zouden deze mensen met open armen moeten ontvangen. Het recht op bescherming is vanzelfsprekend. Barmhartigheid. Maar hier begint het verschil: de Amerikaanse vluchteling wordt gezien als een slachtoffer. Een slachtoffer van een ontspoorde politiek. Iemand die "bij ons hoort". Omdat hij geen ongewenste invloeden met zich meebrengt, een vreemde taal spreekt en geen gewoonten heeft die onze ‘beschaving’ zouden kunnen ondermijnen. De Amerikaanse vluchteling is vertrouwd, veilig, herkenbaar. De rest. De vluchteling u...

De publieke omroep wordt genadeloos kaalgeplukt door de politiek. Belangrijke programma’s verdwijnen: drama, documentaires, kunst en sport moeten het veld ruimen. De PVV en FvD willen de omroep zelfs helemaal afschaffen, terwijl VVD, JA21 en BBB zich tevreden stellen met één slap aftreksel van een zender, zonder sport, zonder diepgang. Het doel is glashelder: minder kwaliteit, meer ruimte voor de commerciële zenders die alleen maar draaien om cijfers en winst. Wie profiteert… Commerciële zenders . Hun enige doel: winst, niet maatschappelijke verantwoordelijkheid. Alles wat geen cent oplevert, verdwijnt: cultuur, diepgravende journalistiek. Betalingsmuren komen eraan. Wat ooit gratis was, sport, cultuur, documentaires, staat straks achter een decoder. Wie nog iets van waarde wil zien, betaalt tussen de 50 en 150 euro per maand, of meer. Sport abonnement. Serie of film… abonnement. Documentaire of drama... Weer een abonnement. Wéér... Commerciële zenders drukken de publieke omroep...

  Zwarte Vrijdag. Met kerstboom en kerstverlichting. Officieel pas na de laatste donderdag van november, maar in Nederland doen we alsof het al eeuwen onze cultuur is. Net zo vanzelfsprekend als pepernoten strooien en warme chocolademelk drinken. Maar nee. Winkels beginnen al in de tweede week van november. Met een stortvloed aan “kortingen”. Zeventig procent korting! Vaak niets meer dan misleiding. XXL-bedrog. En wij, wij rennen. Hijgend. Kwijlend. Massaal achter deze illusies aan. Ondertussen is Sinterklaas weer in het land. Zijn staf, zijn paard, eeuwenoude tradities… maar je zou het bijna niet merken. Overal worden we overspoeld door “MEGA DEALS”, “SUPER SALE” en “ALLEEN VANDAAG (de hele maand)”, tot de portemonnee leeg is. Zijn aanwezigheid op straat wordt gereduceerd tot een klein beeldje, wanhopig, vergeefs, zoekend naar aandacht. Opvallend is het gedrag van de zelfverklaarde hoeders van onze tradities. PVV’ers. “Nederland voor de Nederlanders” en andere rechts dragend...

Liberalisme draait om vrijheid: zeggen wat je wilt, ondernemen, je eigen leven bepalen. Klinkt mooi, maar in de praktijk is vrijheid vaak eenrichtingsverkeer. Vrijheid neem je, je deelt hem niet. De liberaal wil nemen, niet geven. Privébelang staat voorop. Collectieve verplichtingen stuiten op weerstand. Voor hem is vrijheid een bezit, geen gemeenschappelijk goed. Tot iemand iets terugvraagt: een bijdrage, een offer, een beetje solidariteit. Dan slaat de toon om. Elk beroep op rechtvaardigheid wordt verdacht. Grondwet en grondrechten veranderen in een schild voor eigenbelang. De VVD, de trotse voorvechter van vrije markt en persoonlijk ondernemerschap, zit zelf in financiële problemen. Politici moeten 3,5% van hun salaris afdragen aan de pa rtijkas. Wat ooit vanzelfsprekend was voor de linkerzijde, wordt nu realiteit voor de VVD. “Dit past niet binnen liberale uitgangspunten,” erkent de partij. “Socialistische praktijken!” roept een verontwaardigde VVD’er. VVD-politici en hun meelop...

De VVD-minister heeft het goedgekeurde wetsvoorstel tegengehouden en ingetrokken dat werkgevers zou verbieden loon in te houden voor huisvesting. Dit is geen vergissing, maar een bewuste keuze. Een keuze die de uitbuiting van kwetsbare werkenden in stand houdt. Tienduizenden arbeidsmigranten en laagbetaalde werknemers wonen in slechte, veel te dure kamers. Deze woningen worden vaak aangeboden door hun werkgevers, die vervolgens een deel van het loon inhouden om de huur te verrekenen. De VVD heeft geen enkel bezwaar tegen deze situatie. Het resultaat is afhankelijkheid, armoede en geen enkele kans om uit deze vicieuze cirkel te ontsnappen. In sectoren zoals de bouw, landbouw, logistiek, slachthuizen, fabrieken en zelfs de zorg komt dit dagelijks voor. Werkgevers vragen woekerprijzen voor overvolle kamers, waar vier of meer mensen samenleven, en trekken die kosten rechtstreeks van het salaris af. Zo blijven de werknemers gevangen in een systeem dat misbruik in stand houdt, terwijl d...

Dilan Yeşilgöz slaat met de vuist op tafel. Geen kabinet met Geert Wilders „onbetrouwbaar.” Geen kabinet met GroenLinks-PvdA „dan storten we in een ravijn.” En aan de hypotheekrenteaftrek mag niemand komen. Met deze partijen wordt niet samengewerkt. „Handen af!” roept ze. Alsof één zin Nederland kan redden van Haagse belastingwoede. Volgens John Tabé klinkt het krachtig. Vastberaden. Maar het is een oud toneelstuk. Veertien jaar dezelfde voorstelling. Voor de verkiezingen heilig, na de verkiezingen het mes erin. Kabinet na kabinet Rutte: minder aftrek, meer belasting. Excuses… „We moesten wel.” De VVD beschermt de huiseigenaar niet. Ze verkoopt schijnzekerheid. Stemmen in ruil voor illusies. De partij die zegt de middenklasse te verdedigen, heeft die juist uitgekleed. Dilan Yeşilgöz probeert dat verleden recht te praten. Rode lijnen in het zand. Geen PVV, geen links, geen hypotheekrenteaftrek-hervorming. Niets dat haar kiezers pijn doet. Maar Den Haag is geen zandbak. Rode lijne...

Geertje Wilders van groep 6 te Venlo. Stoelendans. Tikkertje. Kwartet. Voor Geertje was verliezen nooit gewoon een spel. Het voelde altijd als een ramp. “Valsspelen!” riep hij zodra iets niet in zijn voordeel verliep. Zelfs de tafel, iedereen was tegen hem, vond hij. Op een dag bedacht de juf een verkiezing voor het mooiste kleurplaatje. De kinderen fluisterden strategieën. Niemand werkte zo fanatiek als Geertje. Met rood-wit-blauwe potloden en een brede grijns zei hij: “Ik win sowieso. Mijn kleuren zijn de beste. Ik teken de mooiste Nederlandse vlag.” Toen de stemmen geteld werden, volgde de ramp. “ Oeps, Geertje,” zei de juf. “Je hebt 25 stemmen, en Robje heeft er 26.” Geertjes gezicht kleurde vuurrood. “Mijn stemmen zijn gestolen! De juf! De stoelen! De stemdoos!” Hij stampte door het lokaal, eiste een hertelling, één, twee, drie keer. De juf bleef kalm. “De uitslag klopt.” Geertje smakte zijn potlood op de grond. “Ze hebben de stoelen verplaatst!” Een meisje fluisterde: ...

Rechtse partijen beloven bij elke verkiezing hetzelfde: orde, kracht, controle. Ze profileren zich als de verdedigers tegen links, tegen vluchtelingen, tegen ‘woke’ en tegen het vermeende verval van Nederland. Hun tactiek… Steeds dezelfde: harde taal en angst zaaien. Maar zodra de stemmen binnenkomen, laten ze hun ware gezicht zien. Dan barst de strijd los. Wat leek op een eensgezinde alliantie, verandert snel in een strijd van ego’s. Niet het land telt, maar het eigen politieke profiel. Rug recht houden. Compromis is zwakte. Ze besturen het land niet. Ze bedienen hun rechtse achterban. John Tabé waarschuwt: dit patroon herhaalt zich weer. In 2025 leveren de Tweede Kamerverkiezingen, vóór én na 29 oktober, opnieuw een rechtse meerderheid op. De PVV wordt weer de grootste rechtse partij. Ze beloven opnieuw daadkracht, stabiliteit en een nieuwe koers. Rechts Nederland. Maar ook nu eindigen ze in conflicten, blokkades en stilstand. Volgens Tabé kunnen rechtse partijen simpelweg niet...

De witte Nederlander verdwijnt niet door oorlog, pandemie of migratie. Hij verdwijnt door gemakzucht. Door zichzelf. Geen vijand, geen complot, alleen luiheid in een luxe jasje. Hij wil alles, behalve moeite doen. Vrijheid zonder verantwoordelijkheid. Seks zonder kinderen. Reizen zonder doel. Leven zonder nalatenschap. Kinderen… Te duur. Te lastig. Te beperkend. Dus kiest hij voor comfort. Een leven vol keuze, maar leeg van betekenis. En terwijl hij zich koestert in rust en vrijheid, groeit elders nieuw leven. Vluchtelingen, migranten, nieuwkomers, mensen die wel durven, wel bouwen, wel geloven in morgen. Zij krijgen kinderen, vormen gezinnen, dragen hoop, terwijl hij selfies maakt en zijn toekomst laat verdampen in festivals en verre vluchten. Dan komt het gemopper. De witte Nederlander wijst: “De buitenlander neemt over.” “De asielzoeker krijgt te veel.” “Ze krijgen allemaal kinderen.” Maar de waarheid is simpel: jij deed het niet. Jij koos eruit. Jij liet los. De witte Nederland...

Het Nederlandse zorgstelsel is gebaseerd op solidariteit: iedereen betaalt mee, zodat iedereen toegang heeft tot noodzakelijke zorg. Maar dat fundament staat onder druk. Door de steeds hogere zorgkosten klinkt steeds vaker de oproep om het basispakket te bevriezen. “We kunnen niet meer alles vergoeden”, wordt gezegd, alsof zorg een luxeproduct is geworden. Nieuwe, vaak levensreddende medicijnen verdwijnen daardoor uit het collectieve pakket. Wie geld heeft, kan zich redden. Wie dat niet heeft, tja… Volgens het RIVM, 2023, stegen de uitgaven aan dure medicijnen tussen 2018 en 2022 met maar liefst 45 procent, terwijl de toegankelijkheid van behandelingen juist afneemt. Toch blijft de rol van de farmaceutische industrie grotendeels buiten beeld. Dat is wat John Tabé het meest zorgelijk vindt: de hardlopende, fietsende en inzamelende samenleving is zelf onderdeel geworden van deze scheefgroei. Met goedbedoelde acties als Steun Casper , Loop voor KWF en Ren voor ALS haalt het publiek mi...

In de directiekamers klinken tegenwoordig niet meer uitspraken als: “We gaan innoveren, investeren en risico nemen.” In plaats daarvan horen we: “Wij willen lagere loonkosten, subsidies voor verduurzaming, verlaging van de winstbelasting, compensatie voor CO₂-heffingen en staatssteun bij hoge energieprijzen.” Een verlanglijst die menig Sinterklaas jaloers zou maken. Maar zodra de winst weer binnenstroomt, verandert de toon ineens: “De markt moet haar werk doen.” Ondertussen blijft de belastingdruk op arbeid en middeninkomens gestaag stijgen. De burger betaalt, want het bedrijfsleven “creëert banen”, reden genoeg om niet te moeilijk te doen. Het beeld is helder: ondernemen mag, zolang de overheid garant staat voor alle risico. Enkele voorbeelden spreken boekdelen: Tijdens corona: de NOW-regeling. Bij hoge energieprijzen: compensatie. Rond stikstofbeleid: uitstel, uitzonderingen, opkoopregelingen. Bij de klimaattransitie: subsidies, vrijstellingen en investeringsaftrekken. He...