Het Oranje-shirt als toelatingsexamen. Nederland houdt van hard werken. Tenminste, zolang iemand anders het zware werk doet. In de jaren zestig en zeventig haalde Nederland actief arbeidsmigranten uit onder meer Marokko, Turkije, Spanje en Italië. Niet uit medemenselijkheid, maar omdat de economie zonder hen vastliep. Zij deden het werk waar veel Nederlanders hun neus voor ophaalden: in de fabrieken, de havens, de mijnen en de schoonmaak. Vuil werk. Zwaar werk. Slecht betaald werk. Slechte huisvesting. Hun arbeid was onmisbaar. Ze hielpen Nederland welvarend worden. Maar waardering stopte bij de fabriekspoort. Als werknemer waren ze welkom, als buurman veel minder. Ze bouwden mee aan het land, maar mochten er nooit vanzelfsprekend bij horen. Dat is geen geschiedenis. Dat is een patroon. Hun kinderen en kleinkinderen zijn hier geboren, gingen naar Nederlandse scholen, spreken Nederlands en betalen belasting. Toch blijven ze "Nederlanders met een migratieachtergrond"....

  Den Haag blinkt ergens in uit. Niet in het oplossen van problemen, maar in het plakken van etiketten. Geef iets een naam, linkse woke en rechtse woke, en het debat is voorbij voordat het begonnen is. Jarenlang waren kunst, cultuur, bibliotheken en ontwikkelingssamenwerking de favoriete doelwitten. Twee woorden volstonden om investeringen in onderwijs, cultuur of gelijke kansen af te serveren als overbodige luxe. Linkse woke. Nu is hetzelfde frame terug. Alleen de rollen zijn omgedraaid. Politie, defensie, strengere straffen, grensbewaking en belastingvoordelen voor bedrijven heten ineens rechtse woke. De techniek is exact dezelfde. Een etiket vervangt een argument. Ook woke is zo'n leeggelopen containerbegrip geworden. Rechts gebruikt het voor alles wat riekt naar moraal of politieke correctheid. Links voor alles wat draait om ongelijkheid en uitsluiting. De betekenis doet er nauwelijks nog toe. Het woord is vooral een wapen om de ander weg te zetten. En daar begint het echte pro...

Er wordt al jaren geroepen dat regels het bedrijfsleven verstikken. Minder toezicht. Minder beperkingen. Meer ruimte om te ondernemen. De markt weet immers wat goed is. En de natuur… die ruimt onze rotzooi vanzelf wel op. Totdat een pasgeboren baby zijn eerste slok moedermelk drinkt. Niet alleen antistoffen. Niet alleen voedingsstoffen. Ook PFAS. Industriële chemicaliën die nauwelijks afbreken en inmiddels zo diep in onze leefomgeving zijn doorgedrongen dat zelfs moedermelk niet meer schoon is. Laat dat maar eens goed bezinken… Het meest natuurlijke voedsel dat een mens ooit krijgt, het symbool van nieuw leven, is vervuild met stoffen die daar nooit hadden mogen belanden. Dat is geen natuurverschijnsel. Dat is geen noodlot. Dat is het resultaat van politieke keuzes, economische belangen en tientallen jaren waarin winst belangrijker werd gevonden dan voorzorg. Ja, het advies blijft terecht: geef borstvoeding. De voordelen zijn groter dan de risico's. Maar dat is geen geru...

Hij staat er al jaren. Glimmend gepoetst. Klaar om te vertrekken. De belastingvluchtkoffer van de vermogende Nederlander. Zodra de overheid aankondigt dat vermogen eerlijker belast gaat worden, begint hetzelfde ritueel. Ondernemers wijzen naar Londen. Beleggers dromen van Dubai. Fiscalisten voorspellen een leegloop van Nederland. De boodschap is altijd dezelfde: belast ons niet te veel, anders zijn we weg. Die koffer is geen reisbagage. Het is een ordinaire pressiemiddel. Want wie werkelijk van plan is te vertrekken, kondigt dat niet ieder jaar opnieuw aan. Die vertrekt gewoon. Maar de verhuiswagens blijven opvallend vaak uit. De dreiging is veel groter dan de daad. Logisch ook. Wie roept dat hij Nederland achter zich laat, weet precies wat hij opgeeft. Niet alleen een belastingstelsel, maar een van de best georganiseerde samenlevingen ter wereld. Betrouwbare infrastructuur. Een sterke rechtsstaat. Goede gezondheidszorg. Hoogwaardig onderwijs. Sociale voorzieningen. Politieke stabi...

Volgens een groeiend koor van opiniemakers staat Nederland op instorten. Niet door woningnood. Niet door een zorg die kraakt. Niet door groeiende bestaansonzekerheid. Maar door genderneutrale toiletten, inclusieve taal en een regenboogvlag. Woke. Altijd weer woke. Dat is de kern van het probleem: hoe sterker de angst voor “woke” wordt aangezet, hoe duidelijker iets anders zichtbaar wordt. De dominantie van anti-woke zelf. Wie bepaalt hier het debat nog… Niet de activist die wijst op ongelijkheid en achterstelling. Maar de politici, columnisten en talkshowgasten die hun publieke rol hebben ingeruild voor permanente verontwaardiging. Anti-woke is geen reactie. Het is een rechtse industrie geworden. Verontwaardiging is het product. Woede is het verdienmodel. Nuance wordt systematisch uitgesloten. Daarom moet er voortdurend een nieuw schandaal zijn. Een woord dat zogenaamd niet meer mag. Een boek dat “verdwijnt”. Een docent die “te ver” gaat. Feiten doen niet meer mee. Ophef is de w...

"Duizenden gevallen." "Heel veel misbruik." Met die woorden maakte Dilan Yesilgöz nareis tot hét bewijs dat het Nederlandse migratiesysteem uit de hand zou zijn gelopen. Het was een krachtig verhaal: een overheid die de controle kwijt was, een regeling die massaal werd misbruikt en een politiek die eindelijk moest ingrijpen. Er was alleen één probleem. De cijfers waarop dat verhaal leunde, kloppen niet. Uit vrijgegeven documenten blijkt namelijk dat het ministerie van Justitie en Veiligheid (Dilan Yesilgöz) al vóór de kabinetsval wist dat de beschikbare gegevens onzeker waren. Intern gaf de IND aan dat de cijfers onvoldoende betrouwbaar waren om harde conclusies te trekken. Terwijl het publiek een verhaal van zekerheid kreeg voorgeschoteld, bestond er achter de schermen juist twijfel. En daar zit de echte kwestie. Niet of er gevallen van misbruik waren. Niet eens hoeveel het er precies waren. Maar of een minister bewust een beeld heeft neergezet dat veel stelliger w...

Het begint nooit met één groot schandaal. Het begint met verschuivende grenzen. Een etentje wordt een vergadering. Een declaratie wordt een uitleg. Een regeling wordt een recht. Rond Forum voor Democratie is dat geen incident meer. Het is een patroon. Herhaling als standaard. Niet één keer mis, maar structureel hetzelfde. Neem Martin Bos. 117 keer uit eten in twee jaar. Ruim 10.000 euro belastinggeld. Officieel: vergaderkosten. Feitelijk: restaurant na restaurant, publiek geld als betaalmiddel voor private tafels. Stikstof “overleg” in een vleesrestaurant. Biefstukpuntjes onder "landbouwbeleid". Het is geen satire. Het is ingediend, goedgekeurd, vergoed. En daar zit de kern. Niet in het bedrag. Niet op het bonnetje. Maar in de logica erachter. Alles is verdedigbaar zolang het op papier klopt. Intussen leeft de burger in een andere orde. Vergaderen zonder tafels vol eten. Lunchen achter een scherm. Rekenen in plaats van declareren. En dan de volgende laag: draaid...

Zodra de overheid waarschuwt voor roken, overgewicht, alcoholmisbruik of een ongezonde leefstijl, vliegen de verwijten door de lucht. Betutteling. Bemoeizucht. Aantasting van de persoonlijke vrijheid. Prima. Laten we dan ook echt consequent zijn. Want als volwassen mensen zelf willen bepalen wat zij eten, drinken, roken en hoe zij leven, dan hoort daar ook iets anders bij: verantwoordelijkheid. Vrijheid zonder verantwoordelijkheid is geen vrijheid. Het is gemakzucht op kosten van een ander. Wie jarenlang zijn lichaam behandelt als een afvalcontainer, vergroot de kans op ernstige gezondheidsproblemen. Dat is geen moreel oordeel, maar een feit. Diabetes, hart- en vaatziekten en andere leefstijl gerelateerde aandoeningen ontstaan niet uit het niets. Ze hebben een prijskaartje. En dat prijskaartje belandt niet op de deurmat van degene die de keuzes maakte. Nee, de rekening schuiven we door naar de buurman die niet rookt. Naar de werknemer die sport. Naar de burger die wel luist...

Nederland draait op de mensen die hier wonen. Op bewoners die elke dag werken, zorgen, studeren en dit land overeind houden. Maar Forum voor Democratie kijkt niet naar hen. De partij kijkt niet naar inzet of bijdrage. FvD kijkt naar bloed. Naar kleur. Naar de vraag wie volgens hun wereldbeeld ‘zuiver’ genoeg is om Nederland te mogen voortzetten. Terwijl Nederlanders worstelen met torenhoge huren, vastgelopen zorg en onzeker werk, voert FvD een heel andere strijd. Niet voor betere woningen of toegankelijke zorg, maar voor een ‘witte toekomst’. Het begint met harde taal over immigratie. Daarna komen de bekende termen: ‘omvolking’, ‘remigratie’, ‘etnische continuïteit’. Woorden die angst moeten aanjagen en één boodschap herhalen: Nederland moet wit blijven. En dan wordt het pas echt onthullend. In het gedachtegoed dat FvD uitdraagt, moeten witte Nederlanders vooral witte kinderen maken. De bloedlijn moet ‘zuiver’ blijven. Burgerschap telt niet meer. Afkomst wel. Zo zwaar zelfs, dat v...

  De campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen van woensdag 25 november 2026 is allang begonnen. Niet officieel, maar in de praktijk draait de VVD al weken op volle kracht. Wie televisie kijkt of een krant openslaat, ziet overal VVD-prominenten met precies dezelfde boodschap: de VVD wil regeren, hervormen en verantwoordelijkheid nemen, maar midden en linkse partijen zouden alles blokkeren. Zij zouden dwarsliggen, weigeren en problemen veroorzaken. De VVD bestuurt dit land al zeventien jaar. De partij zat aan het stuur bij de woningcrisis, de afbraak van publieke voorzieningen en de chaos in de asielopvang. De VVD leverde premiers, ministers van Financiën, ministers van Justitie en verantwoordelijke bewindspersonen op asielbeleid. Niemand anders bepaalde zo lang en zo nadrukkelijk de koers van Nederland. Toch weigert de VVD verantwoordelijkheid te nemen voor de puinhoop die onder haar leiding ontstond. Altijd is er een nieuwe schuldige: Brussel, rechters, activisten, b...

  Bij elke energiecrisis zie ik in Nederland hetzelfde patroon terugkomen: schrik, geklaag, geld erbij en daarna weer terug naar precies hetzelfde beleid dat de problemen in stand houdt. Zodra gas, olie en boodschappen duurder worden, en straks ook water, schiet dezelfde kramp in de kuiten: belastingen omlaag, huishoudens compenseren. Snel, zichtbaar, politiek handig. Niet omdat het de oorzaak oplost, maar omdat het goed klinkt bij de rechtse achterban. Wat blijft hangen, is hardnekkigheid. Alsof Nederland nog steeds draait op het oude idee: alles wat we kunnen winnen, halen we eruit. Terwijl de wereld allang veranderd is. En zodra het over de toekomst gaat, komt steeds weer hetzelfde antwoord: kernenergie. Vooral bij rechtse partijen is het een vast verkiezingsverhaal geworden. Groot, krachtig en stellig: "Dit lossen we op met kerncentrales." Maar na de verkiezingen verdwijnt die urgentie telkens weer. Wat overblijft: plannen op papier en uit stellen… Het rec...

Asielzoekers. Volgens Wilders en zijn volgers zijn het 'gelukszoekers'.  Ontwikkelingslanden. 'Profiteurs'. Zuid-Europeanen. Volgens Wilders 'luie dieven' die van Nederlands belastinggeld leven. Wilders trapt er dagelijks op: hard, venijnig en met schuim op de lippen. Maar dan is er Viktor Orbán. Wilders boezemvriendje. Zijn voorbeeld. Zijn stoere staatsman. Wat blijkt... Orbán steelt. Rechtstreeks uit de Europese pot. Miljarden Nederlands belastinggeld verdwijnen in Hongarije naar vriendjes, corrupte bouwcontracten en de zakken van Orbáns familie. Neem Orbáns buitenverblijf. Riant landgoed, compleet met privédierentuin en eigen vliegveldje, betaald met Nederlands belastinggeld. En daar is Wilders vaak geweest, heerlijk gezwommen in Orbáns zwembad, lekker vervoerd met Orbáns privévliegtuigen. Geen woord van kritiek. Integendeel: Wilders noemt Orbán 'een sieraad voor Europa'. De Europese Unie waarschuwt al jaren: de rechtsstaat is onder het nulpunt g...

  De liberale burger gelooft heilig in zijn eigen vrijheid. Zelfstandig, autonoom: niemand die hem iets voorschrijft. Vrijheid is zijn vlag, zelfstandigheid zijn wapen. Hij verbruikt energie, voedsel en water alsof de voorraad nooit opraakt. Hij rijdt overal naartoe alsof mobiliteit geen prijs heeft. Hij leeft royaal, tot de rekening komt. Dan is Den Haag ineens aan zet. Energie te duur.. Compensatie. Benzine omhoog.. Ingrijpen. Hitte.. Vraag om bescherming. De vrije liberaal verandert in een socialistisch schoppende liberaal: hij eist vergoedingen, klaagt luidruchtig en claimt bescherming, terwijl hij anders alle staatsbemoeienis verafschuwt. We willen een overheid die de brand blust, maar zwijgt over wie de lucifer vasthoudt: vrijheid zonder gevolgen, rechten zonder plichten. De Nederlandse liberale burger schuift zijn verantwoordelijkheid gemakkelijk af. Hij leeft alsof er geen morgen is, totdat de gevolgen hem raken. Dan wordt hij opeens een schreeuwende socia...

De overheid geeft een advies: eet minder vlees en kies vaker voor bonen, linzen en noten. Geen wet, geen verbod, geen controle aan de deur. Alleen informatie. Toch barst het meteen los. Rechtse rakkers schieten in de hoogste boom. Betutteling. Bemoeizucht. "Ik bepaal zelf wat ik eet en drink." En ook: "We moeten helemaal niks." Rakkers, dat klopt. Niemand moet iets. Dat is precies het punt. Het is een advies, geen dwang. Niemand pakt uw gehaktbal af. Niemand schrijft u voor wat er vanavond op tafel staat. U kiest zelf. U blijft vrij. Eet smakelijk. Maar terwijl jullie druk zijn met overheidsadvies, gebeurt er iets anders. Iets wat niet zichtbaar is, maar w e l direct op uw bord ligt. De rechtse vrije markt, vaak geprezen als ultieme vrijheid, schuift stiekem en stilletjes met uw eten. Fabrikanten stoppen minder vlees in producten en vullen aan met bonen, kikkererwten en groenten, zonder uitleg, zonder waarschuwing. En ja rakkers , uw gehaktbal schu...

  Europa laat zich volgens John Tabé al jaren opjagen door hetzelfde versleten verhaal: Rusland staat klaar om de NAVO-landen binnen te vallen. Zodra het debat even inzakt, duikt het spookbeeld weer op. Niet omdat het klopt, maar omdat het werkt. Angst houdt iedereen gespannen, angst trekt geld los en angst duwt beleid door dat anders nooit zou worden geaccepteerd. Voor Tabé is dit het decor. Een Russische aanval op NAVO-landen? Onrealistisch. Niet omdat Rusland mild is, maar omdat de wereld het nooit zou toestaan. China, Azië, Zuid-Amerika, Canada, Australië: zij hebben Europa nodig als stabiele markt. Een oorl og op Europees NAVO-grondgebied? Hun eigen economieën zouden instorten. Dat weet Rusland. Dat weten zij. En Europa? Europa weet het óók, maar fluistert het weg. Angst betaalt, politiek verdienmodel. Tabé ziet hoe de machine draait. De wapenindustrie pompt, orders vliegen binnen. Europese landen kopen alsof morgen te laat is. Hoe groter de dreiging, hoe sneller de handtek...

  De linkse klager is geen slachtoffer, maar handelswaar, verdienmodel, winstproduct. John Tabé ziet geen pech, geen noodlot. Hij ziet keuzes: stemhokjes, jarenlange verering van de markt als heilige machine, minder overheid, meer vrijheid, en vooral: meer winst. Altijd meer. En kijk eens. Prijzen schieten omhoog. Zekerheden verdampen. De rekening… Die landt keurig bij de burger. Die vervolgens klaagt. Hard. Overal. Klagen, klagen. Voorspelbaar. Want winstmaximalisatie is geen ideaal, het is een machine: koud, meedogenloos. Alles wat geld kost, wordt uitgeknepen: arbeid, natuur en gezondheid. De schade… Die schuift door, naar later, naar een ander. En zodra iemand op de rem wil trappen: paniek. "Betutteling!" "Bemoeizucht!" De overheid moet weg, tot het misgaat. Dan moet ze terug. Snel, gratis, zonder vragen. Ondertussen: recordwinsten, duurdere bo...

Rijke wijken stemmen, arme wijken zwijgen. Ook in Doetinchem herhaalt dit patroon zich bij elke verkiezing. Pas wanneer er iets speelt, een opvanglocatie, tijdelijke asielwoningen, een daklozen- en drugsproject, barst de verontwaardiging los. Facebook vult zich met reacties als: “Ze luisteren nooit naar ons” en “Altijd bij ons in de buurt. Wij zijn het afvoerputje van de gemeente.” Lokale partijen spelen daarop in met harde leuzen: “Geen asielzoekers hier” en “Wij voeren de spreidingswet niet uit.” Dat klinkt krachtig, maar zodra er besluiten moeten worden genomen, schuiven ze de verantwoordelijkheid door: “De overheid werkt niet mee. Landelijke partijen blokkeren.” Wie vooraf weigert zich aan regels en wetten te houden, kan achteraf niet verbaasd zijn als het mislukt. Lokale partijen weten dat zij hun beloften aan kiezers niet kunnen waarmaken. Toch is elke stem voor hen waardevol, want een raadszetel levert geld op. Het patroon is voorspelbaar: roepen wat kiezers willen horen, moeil...

  In mijn straat wonen twee mannen die zich in mijn hoofd hebben genesteld: meneer Tibes en meneer Peer. Ze wonen nog geen honderd meter van elkaar, maar leven in een andere werkelijkheid. Meneer Tibes, Piet, is een man van principes. Zegt hij zelf. Hard ook. Alsof zijn stem de waarheid moet afdwingen. Geen windmolens. Geen zonnepanelen. Geen zonneparken. “Gewoon benzine. Gewoon gas. Gewoon normaal doen.” De overheid. Die moet wegblijven. Geen regels, geen bemoeienis. De markt regelt het wel. Punt. Klinkt stoer. Tot de rekening binnenkomt. Ik zie hem bij de pomp. Hand aan de slang, blik op het scherm. De cijfers lopen op. Zijn kaak klemt. “Dit kan toch niet.” Niet als vraag, maar als aanklacht. Thuis hetzelfde toneel. De energierekening is een schande. Minder stoken. Absoluut niet. Aanpassen is voor anderen. En dan, bijna geruisloos, draait hij. Waar is de overheid.. Waarom grijpt de politiek niet in.. Gisteren wilde hij geen regels. Vandaag wil hij redding. Gisteren w...

  Ik kijk naar het nieuws alsof ik naar een sprint kijk. Eén partij schiet weg, de rest staat nog stil. Het kabinet‑Jetten is net begonnen, maar de VVD doet alsof de verkiezingen al bezig zijn. Het regeerakkoord is decor. De coalitie ruis. De camera het doel. En in mijn ogen: het VVD‑belang gaat altijd vóór het landsbelang. Kost wat kost. Heinen van Financiën gaf het startschot. Hij trok eigenhandig de stekker uit box 3. Geen overleg. Geen waarschuwing. Wél een aangenomen motie die hij negeerde. Dit was geen beleid. Dit was scoren. Hard ingrijpen, chaos accepteren, maar wel meteen in beeld. Van Weel volgde. Hij riep dat 1700 agenten “dossiers” hadden ingezien. Later bleek het om een algemeen systeem te gaan dat elke agent gebruikt. Een fout, natuurlijk. Maar wel een fout die precies genoeg herrie veroorzaakte. Roep iets, laat het knallen, loop door. Het voelt als een vaste tactiek. En dan Yeşilgöz. Ze weigert extra geld naar Oekraïne te sturen, ondanks een aangenomen motie. Ze ...

  Langs de snelweg lijken ze onverslaanbaar. Borden roepen succes: “Afspraak is afspraak. De VVD levert.” Op sociale media pronken ze met elke overwinning. Alles oogt krachtig en georganiseerd. Je vergeet bijna dat er ook andere partijen in het kabinet zitten. Tijdens de regeringsverklaring wordt dit opnieuw duidelijk. VVD-minister van Financiën Henk Heinen kondigt een wijziging in box 3 aan. Opmerkelijk, want de belastingen vallen onder D66-staatssecretaris Eelco Eerenberg. Er lijkt geen sprake van breed overleg binnen het kabinet. D66’ers, zoals Eerenberg, staan buitenspel. De VVD neemt het podium en laat iedereen geloven dat zij de koers bepaalt. Het spel van de VVD draait om één ding: imago. Zichtbaarheid is belangrijker dan inhoud. Luid en opvallend. Sterk lijken weegt zwaarder dan daadwerkelijk sterk leveren. Groot in de media, klein in de uitvoering. Beloften zijn strategisch, de werkelijkheid blijft beperkt. Het belang van de partij weegt zwaarder dan samenwerking. Like...