Het Oranje-shirt als toelatingsexamen. Nederland houdt van hard werken. Tenminste, zolang iemand anders het zware werk doet. In de jaren zestig en zeventig haalde Nederland actief arbeidsmigranten uit onder meer Marokko, Turkije, Spanje en Italië. Niet uit medemenselijkheid, maar omdat de economie zonder hen vastliep. Zij deden het werk waar veel Nederlanders hun neus voor ophaalden: in de fabrieken, de havens, de mijnen en de schoonmaak. Vuil werk. Zwaar werk. Slecht betaald werk. Slechte huisvesting. Hun arbeid was onmisbaar. Ze hielpen Nederland welvarend worden. Maar waardering stopte bij de fabriekspoort. Als werknemer waren ze welkom, als buurman veel minder. Ze bouwden mee aan het land, maar mochten er nooit vanzelfsprekend bij horen. Dat is geen geschiedenis. Dat is een patroon. Hun kinderen en kleinkinderen zijn hier geboren, gingen naar Nederlandse scholen, spreken Nederlands en betalen belasting. Toch blijven ze "Nederlanders met een migratieachtergrond"....

  Den Haag blinkt ergens in uit. Niet in het oplossen van problemen, maar in het plakken van etiketten. Geef iets een naam, linkse woke en rechtse woke, en het debat is voorbij voordat het begonnen is. Jarenlang waren kunst, cultuur, bibliotheken en ontwikkelingssamenwerking de favoriete doelwitten. Twee woorden volstonden om investeringen in onderwijs, cultuur of gelijke kansen af te serveren als overbodige luxe. Linkse woke. Nu is hetzelfde frame terug. Alleen de rollen zijn omgedraaid. Politie, defensie, strengere straffen, grensbewaking en belastingvoordelen voor bedrijven heten ineens rechtse woke. De techniek is exact dezelfde. Een etiket vervangt een argument. Ook woke is zo'n leeggelopen containerbegrip geworden. Rechts gebruikt het voor alles wat riekt naar moraal of politieke correctheid. Links voor alles wat draait om ongelijkheid en uitsluiting. De betekenis doet er nauwelijks nog toe. Het woord is vooral een wapen om de ander weg te zetten. En daar begint het echte pro...

Er wordt al jaren geroepen dat regels het bedrijfsleven verstikken. Minder toezicht. Minder beperkingen. Meer ruimte om te ondernemen. De markt weet immers wat goed is. En de natuur… die ruimt onze rotzooi vanzelf wel op. Totdat een pasgeboren baby zijn eerste slok moedermelk drinkt. Niet alleen antistoffen. Niet alleen voedingsstoffen. Ook PFAS. Industriële chemicaliën die nauwelijks afbreken en inmiddels zo diep in onze leefomgeving zijn doorgedrongen dat zelfs moedermelk niet meer schoon is. Laat dat maar eens goed bezinken… Het meest natuurlijke voedsel dat een mens ooit krijgt, het symbool van nieuw leven, is vervuild met stoffen die daar nooit hadden mogen belanden. Dat is geen natuurverschijnsel. Dat is geen noodlot. Dat is het resultaat van politieke keuzes, economische belangen en tientallen jaren waarin winst belangrijker werd gevonden dan voorzorg. Ja, het advies blijft terecht: geef borstvoeding. De voordelen zijn groter dan de risico's. Maar dat is geen geru...