Posts

Betutteling zegt meer over de roeper dan de overheid

Zodra de overheid waarschuwt voor roken, overgewicht, alcoholmisbruik of een ongezonde leefstijl, vliegen de verwijten door de lucht. Betutteling. Bemoeizucht. Aantasting van de persoonlijke vrijheid. Prima. Laten we dan ook echt consequent zijn. Want als volwassen mensen zelf willen bepalen wat zij eten, drinken, roken en hoe zij leven, dan hoort daar ook iets anders bij: verantwoordelijkheid. Vrijheid zonder verantwoordelijkheid is geen vrijheid. Het is gemakzucht op kosten van een ander. Wie jarenlang zijn lichaam behandelt als een afvalcontainer, vergroot de kans op ernstige gezondheidsproblemen. Dat is geen moreel oordeel, maar een feit. Diabetes, hart- en vaatziekten en andere leefstijl gerelateerde aandoeningen ontstaan niet uit het niets. Ze hebben een prijskaartje. En dat prijskaartje belandt niet op de deurmat van degene die de keuzes maakte. Nee, de rekening schuiven we door naar de buurman die niet rookt. Naar de werknemer die sport. Naar de burger die wel luist...

FvD: de bloedlijn boven de samenleving

Nederland draait op de mensen die hier wonen. Op bewoners die elke dag werken, zorgen, studeren en dit land overeind houden. Maar Forum voor Democratie kijkt niet naar hen. De partij kijkt niet naar inzet of bijdrage. FvD kijkt naar bloed. Naar kleur. Naar de vraag wie volgens hun wereldbeeld ‘zuiver’ genoeg is om Nederland te mogen voortzetten. Terwijl Nederlanders worstelen met torenhoge huren, vastgelopen zorg en onzeker werk, voert FvD een heel andere strijd. Niet voor betere woningen of toegankelijke zorg, maar voor een ‘witte toekomst’. Het begint met harde taal over immigratie. Daarna komen de bekende termen: ‘omvolking’, ‘remigratie’, ‘etnische continuïteit’. Woorden die angst moeten aanjagen en één boodschap herhalen: Nederland moet wit blijven. En dan wordt het pas echt onthullend. In het gedachtegoed dat FvD uitdraagt, moeten witte Nederlanders vooral witte kinderen maken. De bloedlijn moet ‘zuiver’ blijven. Burgerschap telt niet meer. Afkomst wel. Zo zwaar zelfs, dat v...

Kamerverkiezing: 25 november 2026.

  De campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen van woensdag 25 november 2026 is allang begonnen. Niet officieel, maar in de praktijk draait de VVD al weken op volle kracht. Wie televisie kijkt of een krant openslaat, ziet overal VVD-prominenten met precies dezelfde boodschap: de VVD wil regeren, hervormen en verantwoordelijkheid nemen, maar midden en linkse partijen zouden alles blokkeren. Zij zouden dwarsliggen, weigeren en problemen veroorzaken. De VVD bestuurt dit land al zeventien jaar. De partij zat aan het stuur bij de woningcrisis, de afbraak van publieke voorzieningen en de chaos in de asielopvang. De VVD leverde premiers, ministers van Financiën, ministers van Justitie en verantwoordelijke bewindspersonen op asielbeleid. Niemand anders bepaalde zo lang en zo nadrukkelijk de koers van Nederland. Toch weigert de VVD verantwoordelijkheid te nemen voor de puinhoop die onder haar leiding ontstond. Altijd is er een nieuwe schuldige: Brussel, rechters, activisten, b...

"Zuig baby, zuig”

  Bij elke energiecrisis zie ik in Nederland hetzelfde patroon terugkomen: schrik, geklaag, geld erbij en daarna weer terug naar precies hetzelfde beleid dat de problemen in stand houdt. Zodra gas, olie en boodschappen duurder worden, en straks ook water, schiet dezelfde kramp in de kuiten: belastingen omlaag, huishoudens compenseren. Snel, zichtbaar, politiek handig. Niet omdat het de oorzaak oplost, maar omdat het goed klinkt bij de rechtse achterban. Wat blijft hangen, is hardnekkigheid. Alsof Nederland nog steeds draait op het oude idee: alles wat we kunnen winnen, halen we eruit. Terwijl de wereld allang veranderd is. En zodra het over de toekomst gaat, komt steeds weer hetzelfde antwoord: kernenergie. Vooral bij rechtse partijen is het een vast verkiezingsverhaal geworden. Groot, krachtig en stellig: "Dit lossen we op met kerncentrales." Maar na de verkiezingen verdwijnt die urgentie telkens weer. Wat overblijft: plannen op papier en uit stellen… Het rec...

Geert Wilders: Natte zwembroekheld.

Asielzoekers. Volgens Wilders en zijn volgers zijn het 'gelukszoekers'.  Ontwikkelingslanden. 'Profiteurs'. Zuid-Europeanen. Volgens Wilders 'luie dieven' die van Nederlands belastinggeld leven. Wilders trapt er dagelijks op: hard, venijnig en met schuim op de lippen. Maar dan is er Viktor Orbán. Wilders boezemvriendje. Zijn voorbeeld. Zijn stoere staatsman. Wat blijkt... Orbán steelt. Rechtstreeks uit de Europese pot. Miljarden Nederlands belastinggeld verdwijnen in Hongarije naar vriendjes, corrupte bouwcontracten en de zakken van Orbáns familie. Neem Orbáns buitenverblijf. Riant landgoed, compleet met privédierentuin en eigen vliegveldje, betaald met Nederlands belastinggeld. En daar is Wilders vaak geweest, heerlijk gezwommen in Orbáns zwembad, lekker vervoerd met Orbáns privévliegtuigen. Geen woord van kritiek. Integendeel: Wilders noemt Orbán 'een sieraad voor Europa'. De Europese Unie waarschuwt al jaren: de rechtsstaat is onder het nulpunt g...

De socialistisch schoppende, liberale mens

  De liberale burger gelooft heilig in zijn eigen vrijheid. Zelfstandig, autonoom: niemand die hem iets voorschrijft. Vrijheid is zijn vlag, zelfstandigheid zijn wapen. Hij verbruikt energie, voedsel en water alsof de voorraad nooit opraakt. Hij rijdt overal naartoe alsof mobiliteit geen prijs heeft. Hij leeft royaal, tot de rekening komt. Dan is Den Haag ineens aan zet. Energie te duur.. Compensatie. Benzine omhoog.. Ingrijpen. Hitte.. Vraag om bescherming. De vrije liberaal verandert in een socialistisch schoppende liberaal: hij eist vergoedingen, klaagt luidruchtig en claimt bescherming, terwijl hij anders alle staatsbemoeienis verafschuwt. We willen een overheid die de brand blust, maar zwijgt over wie de lucifer vasthoudt: vrijheid zonder gevolgen, rechten zonder plichten. De Nederlandse liberale burger schuift zijn verantwoordelijkheid gemakkelijk af. Hij leeft alsof er geen morgen is, totdat de gevolgen hem raken. Dan wordt hij opeens een schreeuwende socia...

De fabrikant bepaalt wat u eet. Niet de overheid.

De overheid geeft een advies: eet minder vlees en kies vaker voor bonen, linzen en noten. Geen wet, geen verbod, geen controle aan de deur. Alleen informatie. Toch barst het meteen los. Rechtse rakkers schieten in de hoogste boom. Betutteling. Bemoeizucht. "Ik bepaal zelf wat ik eet en drink." En ook: "We moeten helemaal niks." Rakkers, dat klopt. Niemand moet iets. Dat is precies het punt. Het is een advies, geen dwang. Niemand pakt uw gehaktbal af. Niemand schrijft u voor wat er vanavond op tafel staat. U kiest zelf. U blijft vrij. Eet smakelijk. Maar terwijl jullie druk zijn met overheidsadvies, gebeurt er iets anders. Iets wat niet zichtbaar is, maar w e l direct op uw bord ligt. De rechtse vrije markt, vaak geprezen als ultieme vrijheid, schuift stiekem en stilletjes met uw eten. Fabrikanten stoppen minder vlees in producten en vullen aan met bonen, kikkererwten en groenten, zonder uitleg, zonder waarschuwing. En ja rakkers , uw gehaktbal schu...